Νόηση, Εγκέφαλος & Συστήματα Αντίληψης

Πρωτότυπη έρευνα - Ειρήνη Λεονάρδου

Ή πώς να αποδεσμευτείτε από μια ανεπαρκή κοσμοθεώρηση. «Ένα σημαντικό μειονέκτημα που έχω ν’ αντιμετωπίσω όταν γράφω, κι ακόμα περισσότερο όταν εξηγώ κάτι, είναι ότι αδυνατώ να σκεφτώ με λέξεις. Συχνά μου συμβαίνει, μετά από σκληρή δουλειά, που με οδήγησε σε αποτελέσματα που βρίσκω απολύτως σαφή και ικανοποιητικά, όταν θέλω να τα διατυπώσω με λέξεις, να έχω το αίσθημα ότι για να ξεκινήσω θα πρέπει πρώτα να μεταφερθώ σ’ ένα διαφορετικό επίπεδο νόησης. Πρέπει να μεταφράσω τις σκέψεις μου σε μια γλώσσα, μέσα στην οποία δεν ταιριάζουν και πολύ –μοιάζουν να «κλωτσάνε». Κατά συνέπεια σπαταλώ πολύ χρόνο αναζητώντας τις κατάλληλες λέξεις και φράσεις κι όταν μου ζητηθεί ξαφνικά να μιλήσω συνειδητοποιώ ότι δυσκολεύομαι πολύ, αλλά αυτό οφείλεται σε λεκτική ανεπάρκεια και όχι στο ότι δεν αντιλαμβάνομαι τα πράγματα με σαφήνεια. Πρόκειται για ένα από τα μικρά πράγματα που με ταλαιπωρούν στη ζωή.» Francis Galton «Όλα ήταν ένα κουβάρι στο μυαλό μου, εξαιτίας του καθηγητή των μαθηματικών που είχα στο γυμνάσιο και ο οποίος μου ζητούσε να του δείξω γραπτά πως έκανα τις πράξεις. Είχα το δικό μου σύστημα μέχρι τότε και λειτουργούσε θαυμάσια. …όμως δεν μπορούσα να πω με ποιο τρόπο εύρισκα τις απαντήσεις.» Donna Williams «Φαίνεται ότι οι λέξεις ή η γλώσσα, σε προφορική ή γραπτή μορφή, δεν παίζουν κανένα ρόλο στο μηχανισμό της σκέψης μου. Οι φυσικές οντότητες που φαινομενικά χρησιμεύουν σα στοιχεία της σκέψης είναι συγκεκριμένα σύμβολα, καθώς και είδωλα λίγο πολύ ξεκάθαρα, τα οποία μπορούν να αναπαραχθούν και να συνδυαστούν «αυθόρμητα»… Στη δική μου περίπτωση, τα στοιχεία στα οποία αναφέρθηκα παραπάνω είναι οπτικά και, μερικές φορές, μυϊκά. Οι συμβατικές λέξεις και τα άλλα σύμβολα πρέπει να αναζητηθούν με μόχθο και μόνο σε δεύτερο στάδιο, όταν οι ζητούμενοι συνειρμοί έχουν αποδειχθεί επαρκώς και μπορούν ν’ αναπαραχθούν κατά βούληση.» Albert Einstein Τα προαναφερθέντα αποσπάσματα που παρατέθηκαν σαν ένας μικρός πρόλογος, έχουν γραφεί από τρεις ιδιαίτερους ανθρώπους. Ο Francis Galton (1822-1911) ήταν ένας Βικτοριανός πολυμαθέστατος επιστήμονας που ασχολήθηκε με την μετεωρολογία και τις εξερευνήσεις έως την ανθρωπολογία, την ψυχολογία και την γενετική αλλά και άλλα πολλά. Ο Albert Einstein δεν χρειάζεται συστάσεις και η Donna Williams είναι κοινωνιολόγος-παιδοψυχολόγος, αυτοδίδακτη μουσικοσυνθέτης και έχει γράψει ποίηση και την αυτοβιογραφία της παρ’ όλο που γεννήθηκε και παραμένει αυτιστική! Κοινό χαρακτηριστικό τους, η αδυναμία τους να σκέφτονται με λέξεις και η δυσκολία τους να «μεταφράσουν» σε γραπτό ή προφορικό λόγο την ολιστική σκέψη τους. Και δεν είναι οι μόνοι. Λίγο έως πολύ, παρόμοια προβλήματα απασχολούν όλους όσους έχουν κυρίαρχο το δεξί τμήμα του εγκεφάλου τους. Τι σημαίνει όμως αυτό; Αν και δεν είναι μέσα στις προθέσεις μου να κάνω παρουσίαση της εγκεφαλικής λειτουργίας, θα ήταν χρήσιμο να αναφερθούμε εν μέρει σ’ αυτήν, ώστε να γίνουν κατανοητά όσα θα μας απασχολήσουν στην συνέχεια. Τα εγκεφαλικά ημισφαίρια συνδέονται με το μεσολόβιο, ένα πλέγμα νευρικών ιστών που συνδέει τους μηχανισμούς της λειτουργίας τους και έτσι εξασφαλίζει την μεταξύ τους επικοινωνία. Κυρίαρχο ημισφαίριο θεωρείται αυτό που ανταποκρίνεται συχνότερα ή είναι ταχύτερο και αποτελεσματικότερο στην επεξεργασία των ερεθισμάτων. Με τα σημερινά δεδομένα και κατά κανόνα, το αριστερό ημισφαίριο εξειδικεύεται στις λειτουργίες γραφής, συμβολισμού, λόγου, ανάγνωσης, συλλαβισμού, εντόπισης λεπτομερειών και γεγονότων, ομιλίας και απαγγελίας, εφαρμογής οδηγιών, ακοής και συνειρμού ήχων και ελέγχει την δεξιά πλευρά του σώματος. Το δεξί ημισφαίριο αντίστοιχα εξειδικεύεται στις: αφή, αντίληψη χώρου, σχηματοποίηση, αρίθμηση, αντίληψη των χρωμάτων και της μουσικής, δημιουργικότητα, φαντασία, καλλιτεχνική έκφραση, αισθήματα και συγκινήσεις και τέλος στην εξαιρετικά σύνθετη ικανότητα επικοινωνίας και μάθησης, μέσω της κίνησης του σώματος. Ελέγχει την αριστερή πλευρά του σώματος. Σύμφωνα με μια από τις υπάρχουσες θεωρίες αυτή η εξειδίκευση ξεκινά στην ηλικία των τεσσάρων ετών ενώ μέχρι τότε τα ημισφαίρια αναπτύσσονται συμμετρικά. Όλες δηλαδή οι λειτουργίες υπάρχουν και στα δύο τμήματα ταυτόχρονα. Όμως τα ημισφαίρια έχουν και διαφορετικούς τρόπους επεξεργασίας των ερεθισμάτων. Έτσι και οι τρόποι οργάνωσης και λειτουργίας της σκέψης διαφέρουν.(1) Σε ασθενείς που έχουν υποστεί χειρουργικές επεμβάσεις εγκεφάλου έχει διαπιστωθεί πως μετά από ειδικευμένη εκπαίδευση είναι δυνατόν σε ένα μεγάλο ποσοστό, να αποκτήσει ένα από τα δύο ημισφαίρια τις λειτουργικές ικανότητες του άλλου. Για παράδειγμα, σε μια μελέτη που έγινε σε κάποιον «διπλοεγκεφαλικό»(2) ασθενή από τον Donald Wilson και τους συνεργάτες του, το 1977, το δεξί ημισφαίριο έμαθε να μιλά ενώ όπως είναι γνωστό το κέντρο του λόγου βρίσκεται κατά συντριπτική πλειοψηφία στο αριστερό. Ανάλογα με το ποιο είναι το κυρίαρχο ημισφαίριο, οι άνθρωποι χαρακτηρίζονται ως ακουστικοί τύποι αν λειτουργούν με το αριστερό, και οπτικοί αν λειτουργούν με το δεξί ημισφαίριο. Ένας τρίτος τύπος οι αισθησιοκινητικοί, λειτουργούν επίσης με το δεξί εγκεφαλικό ημισφαίριο. Ωστόσο η κοινωνία μας είναι δομημένη από κάθε άποψη μόνο για τους «δεξιόχειρες»! Και δεν είναι απλά η πρακτική πλευρά, όπως η κατασκευή των ψαλιδιών για παράδειγμα, που δημιουργεί τα προβλήματα στους υπόλοιπους. Είναι ουσιαστικότερες καταστάσεις όπως η δομή των εκπαιδευτικών συστημάτων ή όπως η κοινά αποδεκτή «πραγματικότητα». Στην απαρχή της εμφάνισης και χρήσης της ομιλίας ο άνθρωπος αναγκάστηκε για πρακτικούς λόγους να επικεντρωθεί περισσότερο στη χρήση του αριστερού ημισφαιρίου, για να καταλήξει μέσα από την πορεία της εξέλιξης στην «κατάχρηση». Το πώς παγιώθηκε και εξακολουθεί να συμβαίνει αυτό είναι εμφανές αν εξετάσουμε την προσωπική εξέλιξη κάθε ανθρώπου με δυτική κουλτούρα. Στην βρεφική ηλικία έχουμε μόνο την συναίσθηση ενός πυρήνα ύπαρξης (είμαι). Αυτό που αργότερα θα αποτελέσει το «εγώ είμαι». Η αντίληψη μας για τον «εξωτερικό» κόσμο περιορίζεται μόνο σε ό,τι μπορούμε να δούμε γύρω μας στο άμεσο περιβάλλον και μόνο από το σταθερό σημείο όπου βρισκόμαστε κάθε φορά. Οι εικόνες γύρω μας είναι ρευστές και θολές χωρίς ιδιαίτερο νόημα και ο «κόσμος» περιορίζεται στον οπτικό μας ορίζοντα, ενώ ο εγκέφαλος δεν γνωρίζει ακόμη τι βλέπει. Είναι οι πρώτες προσλαμβάνουσες εικόνες που αποκτά και οι οποίες θα αποτελέσουν τα πρότυπα μας. Τα υπόλοιπα ερεθίσματα, εσωτερικά και εξωτερικά –πείνα, πόνος, θερμοκρασία, ήχοι κλπ- είναι απλά διαφορετικές καταστάσεις ύπαρξης, καταστάσεις ανησυχίας ή απειλής ή αντίθετα ηρεμίας και γαλήνης-ασφάλειας. Πρωτογενή αρχέγονα συναισθήματα από τα οποία απορρέουν τα δευτερογενή, δυσφορία-φόβος, ευχαρίστηση-χαρά…. Η ικανότητα της άμεσης γνώσης έξω από κάθε λογική επεξεργασία είναι ακόμη παρούσα. Ένα βρέφος δεν μπορεί να αποφασίζει με λογικούς συνειρμούς για τον ρόλο που διαδραματίζει η παρουσία της μητέρας του στη ζωή του, όμως γνωρίζει αναμφίβολα τα αισθήματα που εκείνη τρέφει γι αυτό και αντιλαμβάνεται την παρουσία της ακόμη και όταν κοιμάται. Έχει άμεση πρόσβαση στις ενεργειακές ανταλλαγές που συντελούνται γύρω του. Καθώς ο εγκέφαλος εκπαιδεύεται με την συνεχή επανάληψη και η εστιακή ικανότητα του μεγαλώνει, «προχωρά» στις νέες γι αυτόν περιοχές, διευρύνοντας και τα όρια του κόσμου γύρω μας. Βρισκόμαστε στην κρίσιμη καμπή, το «σημείο» εκείνο όπου αρχίζει η εδραίωση της διαμόρφωσης πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που έχουν ήδη περιχαρακώσει κάποιοι άλλοι για μας, σύμφωνα με τα δεδομένα που τους δόθηκαν όταν βρίσκονταν στην δική μας θέση. Η «διαχωριστική γραμμή» χαράσσεται με την εκμάθηση της ομιλίας. Την σκυτάλη παίρνει από τους γονείς το σχολείο και εκεί τα περιθώρια της νοητικής ευελιξίας μας στενεύουν ασφυκτικά και συχνά ανεπανόρθωτα. Με την εκμάθηση της γραφής και της ανάγνωσης η Ύπαρξη μας εγκλωβίζεται για ακόμη μια φορά και μέσα στα όρια των λέξεων που αντικαθιστούν τις πρωταρχικές εντυπώσεις και έννοιες. Το αριστερό κυρίαρχο ημισφαίριο του λόγου με τις ανεπαρκείς του, σε σχέση με το σύνολο της ανθρώπινης υπόστασης, αντιληπτικές ικανότητες κατάφερε να δομήσει την «πραγματικότητα» στα μέτρα του και εις βάρος του δεξιού ημισφαιρίου και όλων των ικανοτήτων του. Έτσι η γραμμική λεκτική σκέψη που στηρίζεται αποκλειστικά στους κανόνες της λογικής και σε χειροπιαστά ερεθίσματα αιτίου και αποτελέσματος έγινε ο κανόνας και το δεξί άλαλο ημισφαίριο εξαναγκάστηκε στην «σιωπή» ακριβώς σαν παιδί ενός κατώτερου θεού! Η άχρονη αντίληψη της Ολότητας και η διαίσθηση, η φαντασία και το παράλογο όχι μόνο μπήκαν σε δεύτερη θέση, αλλά κατηγορήθηκαν, καταδικάστηκαν και εξορίστηκαν από την ζωή μας. Υποχρεωθήκαμε να μάθουμε να χρησιμοποιούμε «το χέρι το καλό» έτσι όπως αυτό ορίστηκε από το κοινωνικό σύστημα. Και καταλήξαμε (πόσο βολικό για μερικούς!) σε μια «…κοινωνία βασισμένη στο μύθο της παραγωγικότητας (και στην πραγματικότητα του κέρδους) που έχει ανάγκη από μισούς ανθρώπους –πιστούς εκτελεστές, επιμελείς εργάτες αναπαραγωγής, πειθήνια όργανα χωρίς βούληση- και αυτό σημαίνει ότι είναι μια κοινωνία άσχημα φτιαγμένη και ότι είναι ανάγκη να την αλλάξουμε. Για να την αλλάξουμε χρειάζονται άνθρωποι δημιουργικοί, που να ξέρουν να χρησιμοποιούν τη φαντασία τους.» Όμως «Η δημιουργικότητα είναι συνώνυμο της ‘‘αποκλίνουσας σκέψης’’, αυτής δηλαδή που έχει την ικανότητα να σπάει συνεχώς τα σχήματα της εμπειρίας. Είναι δημιουργικό ένα μυαλό που πάντα δουλεύει, που πάντα ρωτάει, που ανακαλύπτει προβλήματα εκεί που οι άλλοι βρίσκουν ικανοποιητικές απαντήσεις, που νοιώθει άνετα στις ρευστές καταστάσεις όπου οι άλλοι οσφραίνονται μόνο κινδύνους, που διαθέτει κρίση αυτόνομη και ανεξάρτητη (ακόμα κι απ’ τον πατέρα, το δάσκαλο, την κοινωνία), που αρνείται το τυποποιημένο, που καταπιάνεται απ’ την αρχή με τα πράγματα και τις έννοιες, χωρίς να εμποδίζεται από κομφορμισμούς. Όλες αυτές οι ιδιότητες εκδηλώνονται στη διαδικασία της δημιουργίας» Και η δημιουργικότητα είναι κατεξοχήν λειτουργία του δεξιού εγκεφαλικού ημισφαιρίου. Αυτού του καθ’ όλα ισότιμου τμήματος της βιολογικής μας ύπαρξης που μας συνδέει με την Άχρονη Ολότητα των Πλατωνικών Ιδεών. Αυτού που μεθοδικά και ανελέητα το κάθε μορφής εκπαιδευτικό σύστημα καταστέλλει και απομονώνει από την ευαίσθητη νηπιακή ηλικία έως ότου το αποπροσανατολίσει, παραχωρώντας του διεξόδους μόνο μέσα από «δευτερεύουσες» καλλιτεχνικές δραστηριότητες. Όσοι προσπαθήσουν με πείσμα να δημιουργήσουν τη δική τους πραγματικότητα, χαρακτηρίζονται παράξενοι, περιθωριακοί, διανοητικά απροσάρμοστοι ή και ψυχοπαθείς και εκτοπίζονται. «Βλέπω μέσα στον καθρέφτη αυτό το κορίτσι να με κοιτάζει. Βλέπω να πιστεύει πως είμαι τρελή, επειδή θέλω να είμαι ελεύθερη. Όμως βλέπω μέσα στα μάτια της, ότι όπως την κοιτάζω, προσπαθεί να καταλάβει ότι δε λέω ψέματα, απλά προσπαθώ να βρω το δρόμο να γυρίσω πίσω στον εαυτό μου.» Έγραψε η Dona Williams σ’ ένα από τα ποιήματα της και νομίζω πως δεν χρειάζονται σχόλια. Όμως, τι θα γινόταν αν… αλλάζαμε τα δεδομένα; Αν εκπαιδεύαμε τους εγκεφάλους μας έτσι ώστε να λειτουργούμε όλοι ως αμφίχειρες; Υπό συνήθεις συνθήκες η εγκεφαλική εκπαίδευση σταματά όταν «αποφασίσουμε» ότι γνωρίζουμε πλέον τα πάντα κι αυτό ήταν όλο. Από εξαναγκασμένο προγραμματισμό σε πρώτο στάδιο και από προσωπική αδιαφορία στη συνέχεια, σταματάμε να εξελίσσουμε την αντίληψη μας και τα όρια μας παύουν να διευρύνονται και καλουπώνονται στον συγκεκριμένο για τον καθένα μας, κόσμο. Όμως αυτό δεν σημαίνει πως ο Κόσμος σταματά εκεί όπου σταματά ο ορίζοντας του καθενός από εμάς. Όπως αποδείχθηκε από το πείραμα Wilson με τον διπλοεγκεφαλικό ασθενή, υπάρχει η δυνατότητα απόκτησης από τα ημισφαίρια ικανοτήτων που «παραδοσιακά» δεν τους ανήκουν. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό που θα επιδιώξουμε είναι απλά να αποκαταστήσουμε την λειτουργικότητα του δεξιού εγκεφαλικού μας ημισφαιρίου. Ή αλλιώς, να αποδώσουμε τα του Καίσαρος στον Καίσαρα και τα του Θεού στο Θεό! Κι αν καλοσκεφτείτε το σχόλιο, θα διαπιστώσετε πόσο κυριολεκτικό είναι. Εδώ, θα κάνουμε μια παράκαμψη, επειδή ο «δρόμος» μας προς το δεξί εγκεφαλικό ημισφαίριο (ας το συντομεύσουμε σε ΔΗ) περνά από τον δικτυωτό σχηματισμό. Αυτός βρίσκεται εν μέρει στο μεσεγκέφαλο και εν μέρει στον οπίσθιο εγκέφαλο και ευθύνεται για την γενική κατάσταση εγρήγορσης ολόκληρου του εγκεφάλου ή τμημάτων του. Πολλοί νευροφυσιολόγοι υποστηρίζουν πως ο δικτυωτός σχηματισμός αποτελεί την πιθανή «έδρα» της συνείδησης επειδή αν υποστεί βλάβη, το αποτέλεσμα είναι μια κατάσταση όπου δεν υπάρχει συνείδηση. Δεδομένου ότι, δεν «έχουμε» συνείδηση, αλλά είμαστε εκδηλωμένη Συνείδηση, οι νευροφυσιολόγοι την συγχέουν προφανώς με την συνειδητότητα. Με το ποσοστό δηλαδή της επίγνωσης που έχει κάθε στιγμή η Συνείδηση για τον εαυτό της και τις πράξεις της και την αλληλεπίδραση της με το περιβάλλον μέσω του σώματος που διατηρεί. Αυτό προκύπτει ως συμπέρασμα από την πειραματική διαπίστωση ότι κάθε φορά που ο εγκέφαλος βρίσκεται σε ενσυνείδητη κατάσταση εγρήγορσης, ο δικτυωτός σχηματισμός είναι ενεργός ενώ διαφορετικά παραμένει ανενεργός. Όταν όμως κάποιος ονειρεύεται και ο εγκέφαλος δραστηριοποιείται σε σχέση με τα ονειρικά δρώμενα, ο δικτυωτός σχηματισμός παραμένει ανενεργός. Μήπως κάποιος θα έπρεπε να μιλήσει στους νευροφυσιολόγους για το Συνειδητό Ονείρεμα και να προτείνει μια νέα σειρά πειραμάτων; Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να παρατηρούσαμε την αντίδραση του δικτυωτού σχηματισμού στην προκειμένη περίπτωση. Αν λοιπόν θέλουμε να προσεγγίσουμε το ΔΗ χρειάζεται πρώτα να δραστηριοποιήσουμε τον δικτυωτό σχηματισμό. Και βέβαια μ’ αυτό, εννοώ πως πρέπει να είμαστε σε συνειδητή εγρήγορση. Όταν γνωρίζουμε τον μηχανισμό με τον οποίο αυτό επιτυγχάνεται είναι ίσως ευκολότερο, επειδή γίνεται πιο συγκεκριμένο. Στην συνέχεια, όπως και είναι ευνόητο, πρέπει να επιστρατεύσουμε και το μεσολόβιο. Θα μπορούσαμε βέβαια να επινοήσουμε διάφορες τεχνικές για την αφύπνιση του ΔΗ όμως υπάρχει κάποια δοκιμασμένη και αποτελεσματικότατη. Επιπλέον μας παρέχει δυο ακόμη σημαντικότατα οφέλη. το σταμάτημα του εσωτερικού διαλόγου και την εικοσιτετράωρη συνέχεια της συνειδητής επίγνωσης. Αυτόματα αυτό σημαίνει απόκτηση της λυτρωτικής εσωτερικής σιγής που μας οδηγεί σε νέους ορίζοντες, και συνειδητό ονείρεμα. Η τεχνική βασίζεται σε ένα από τα Συστήματα Αντίληψης και αυτά βέβαια αλληλεξαρτώνται από την νόηση και τις λειτουργίες του εγκεφάλου! Σύμφωνα με παραδόσεις, θρησκείες και επιστήμες παρ’ όλο που η κάθε μια χρησιμοποιεί την δική της ορολογία, είναι κοινά αποδεκτό πως υπάρχουν διάφορα ‘‘επίπεδα’’ εκδήλωσης της Δημιουργίας. Ας μας επιτραπεί για πρακτικούς λόγους, να τα ορίσουμε σε τρεις γενικές ομάδες. Ως επίπεδο της πρώτης ομάδας θα θεωρήσουμε την κατάσταση εκείνη που εκδηλώνεται ως αδιαμόρφωτες «καθαρές» ενέργειες. Ως δεύτερο την κατάσταση όπου οι ενέργειες εκδηλώνονται με ιδιότητες και μορφή, αλλά όχι μάζα. Και τρίτο την κατάσταση όπου οι ενέργειες εκδηλώνονται και ως μάζα. Τώρα φανταστείτε αυτά τα επίπεδα σαν τρεις διαφάνειες που εφάπτονται αδιαχώριστα και θα έχετε μια ενδεικτική προσέγγιση μιας κοσμικής αναπαράστασης. Αν θέλετε μπορείτε, όπως η Dona Williams, και να κοιτάξετε τον εαυτό σας σ’ ένα καθρέφτη. Είμαστε, όπως κάθε τι άλλωστε, ένα φρακταλικό αντίγραφο του Κόσμου. Σε κάθε ένα από αυτά τα επίπεδα αντιστοιχεί κι ένα διαφορετικό Σύστημα Αντίληψης. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που δεν έχουμε άμεση πρόσβαση από το ένα επίπεδο στο άλλο, συν το ότι η κατάσταση βέβαια, δεν είναι τόσο απλοϊκή όσο την περιγράψαμε. Ωστόσο η προσέγγιση δεν είναι αδύνατη και αυτό μπορούν να το βεβαιώσουν αποκρυφιστές και επιστήμονες, ο καθένας από την σκοπιά του. Εκείνο που χρειάζεται είναι η γνώση του αντίστοιχου Συστήματος Αντίληψης (ΣΑ) και κάποιο πειραματικό μέσον. Από το δεύτερο έχουμε άπαντες και είναι βέβαια ο εγκέφαλός μας! Στο τρίτο επίπεδο -της ύλης- το ΣΑ που αντιστοιχεί είναι των αισθήσεων. Όραση, ακοή, όσφρηση, γεύση και αφή, είναι οι ανεπαρκείς δυστυχώς ‘‘διπλωμάτες’’, που μας φέρνουν σε επαφή με τον ‘‘έξω’’ κόσμο. Στο δεύτερο επίπεδο -της μορφής- αντιστοιχεί το Σύστημα της νοητικής αντίληψης και του οραματισμού. Και είναι σ’ αυτό ακριβώς το επίπεδο όπου το ΔΗ υποσκελίστηκε από το αριστερό. Τα εκπαιδευτικά συστήματα  και οι κοινωνικές δομές στην πλειοψηφία τους δίνουν κατά κανόνα βαρύτητα στην χρήση του ΑΗ και της γραμμικής λογικής του, υποβαθμίζοντας την ολογραφική, οραματική ικανότητα του ΔΗ. Όμως η μεγάλη παγίδα βρίσκεται στον τρόπο χρήσης του λόγου. Υποβαθμίζοντας το ΔΗ, οι λέξεις έπαψαν να αντιπροσωπεύουν νοητικές εικόνες και έγιναν εικόνες αυτές οι ίδιες. Προφέροντας μια λέξη δεν ‘‘βλέπουμε’’ πια την νοερή μορφή αυτού που η λέξη αντιπροσωπεύει, αλλά την ίδια τη λέξη.(3) Εδώ να σημειώσουμε πως οι νοητικές εικόνες δεν είναι μόνο οπτικές, αλλά αντιπροσωπεύουν όλες τις φυσικές αισθήσεις. Για παράδειγμα αν σκεφτείτε, με το ΔΗ, ένα ζεστό πιάτο από το αγαπημένο σας φαγητό δεν θα «δείτε» μόνο τη νοερή του εικόνα, αλλά παράλληλα θα το «μυρίσετε» και πιθανόν θα έχετε και την αίσθηση της γεύσης του, ακόμη και την θερμοκρασία του. Όλες αυτές είναι νοητικές εικόνες. Χρησιμοποιούμε επίσης και «αναλογικές εικόνες» με τις οποίες προσπαθούμε να αντικειμενοποιήσουμε ιδέες που δεν ανταποκρίνονται σε αισθητήριες εικόνες, πχ λέμε, «η σκέψη μου είναι διαυγής», όπως θα λέγαμε «το καθαρό νερό είναι διαυγές». Στο πρώτο επίπεδο -της αδιαμόρφωτης ενέργειας- το ΣΑ που αντιστοιχεί θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως συναίσθηση μέσω ανταλλαγής ενεργειών. Αν και ο απώτερος στόχος μας είναι να κατακτήσουμε ακριβώς αυτό το επίπεδο νόησης, δεν θα ασχοληθούμε εδώ με την ανάλυση του. Θα ήταν λάθος να κάνουμε ακριβώς αυτό το οποίο θέλουμε να αποφύγουμε. Άλλωστε όταν πάψουμε να αντιμετωπίζουμε με τρόμο την Ρευστότητα και γευτούμε την αίσθηση της Ελευθερίας της, θα είναι περιττή κάθε ανάλυση. Τώρα, το ότι υποβαθμίστηκε η σπουδαιότητα του ΔΗ δεν σημαίνει και ότι αυτό έπαψε να χρησιμοποιείται. Χάθηκε όμως η ισορροπία και μαζί της χάθηκε και ο έλεγχος των λέξεων. Οι άνθρωποι έπαψαν να σκέφτονται με έννοιες και σκέφτονται με λέξεις. Δεν σκέφτονται ωστόσο όλοι οι άνθρωποι τις λέξεις με τον ίδιο τρόπο. Μερικοί «βλέπουν» τις λέξεις και ανήκουν στον οπτικό τύπο, άλλοι τις «ακούν» και ανήκουν στον ακουστικό και ορισμένοι τις «κινητοποιούν» και ανήκουν στον αισθησιοκινητικό τύπο. (Προφανώς όλοι μας έχουμε δει κάποιον συνάνθρωπο μας να συνοδεύει με κινήσεις του σώματος ή γκριμάτσες του προσώπου τις σκέψεις του και εξ ίσου προφανώς κάποια στιγμή το κάναμε και εμείς.) Συνήθως οι «τύποι» δεν είναι απόλυτοι, αλλά δημιουργούνται με συνδυασμούς που ποικίλουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Το συμβολικό σύστημα παράστασης που χρησιμοποιούμε, ο τρόπος δηλαδή που σκεφτόμαστε, κατά την διάρκεια της εγρήγορσης δεν είναι το ίδιο με αυτό που χρησιμοποιούμε όταν ονειρευόμαστε. Επίσης το σύστημα που χρησιμοποιούμε ως ενήλικες δεν είναι το ίδιο με αυτό που χρησιμοποιούσαμε κατά την προρηματική νηπιακή ηλικία, αν και το δεύτερο είναι σχεδόν ίδιο με αυτό που χρησιμοποιούμε στον ύπνο μας. Στην ηλικία εκείνη οι λέξεις ήταν για μας απλοί ανούσιοι ήχοι. Οι δονήσεις των ήχων ήταν που μας μετέδιδαν τα μηνύματα. Το ζητούμενο πρώτο βήμα είναι να εντοπίσουμε αυτά τα δύο συστήματα μέσω της αυτοπαρατήρησης. Δεδομένου ότι οι εικόνες (φως), ο ήχος, η κίνηση κλπ είναι μετάδοση πληροφορίας, παρατηρούμε με βάση ποιον τύπο αντιδρούμε σ’ αυτήν και πώς την ανταλλάσσουμε. Το δεύτερο βήμα είναι να μάθουμε να χρησιμοποιούμε το ονειρικό μας σύστημα σκέψης κατά την διάρκεια της εγρήγορσης, κατά βούληση. Όταν το επιτύχουμε αυτό περνάμε στο τρίτο βήμα που είναι να αντικαταστήσουμε το ονειρικό μας σύστημα στον ύπνο μας, με το της εγρήγορσης. Επίσης μπορούμε να πειραματιστούμε με τελείως ξένα προς εμάς συστήματα και να τα οικειοποιηθούμε. Όμως ο τελικός μας σκοπός είναι να ανασυστήσουμε το σύστημα που είχαμε κατά την πρώτη παιδική ηλικία. Να σκεφτόμαστε με πρωτογενείς αισθητήριες εικόνες. Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα την ρευστοποίηση των καθιερωμένων προτύπων και την απόκτηση της ικανότητας να αποδεσμευτούμε από τις εικόνες των λέξεων και ό,τι αυτό συνεπάγεται… Παρενθετικά να αναφέρω πως ένας καλός τρόπος εξάσκησης αλλά και ελέγχου για την πρόοδο μας είναι να επικοινωνούμε νοερά, σκεπτόμενοι με πρωτογενείς αισθητήριες εικόνες, όταν απευθυνόμαστε σε νήπια και σε κατοικίδια ζώα. Είναι εκπληκτική η ανταπόκριση τους και φυσικά έχουμε έτσι την ευκαιρία να επιβεβαιώσουμε την λειτουργικότητα της μεθόδου. (Η προέκταση αυτής της δυνατότητας οδηγεί στην κατάκτηση της γνωστής μεθόδου Παρατήρησης εξ Αποστάσεως (ΠΕΑ) και όπως καταλαβαίνετε, αν το ΔΗ μας δίνει πρόσβαση σε τέτοιες καταστάσεις, γίνεται ευνόητο για ποιους λόγους «παροπλίστηκε».) Είναι κατά βάση μια απλή τεχνική αν και όχι εύκολη. Θα έλεγα πως είναι το ίδιο απλή και συνάμα το ίδιο δύσκολη με το να «κόψουμε» μια κακή συνήθεια όπως είναι το κάπνισμα, για παράδειγμα. Βλέπετε, δυστυχώς, είμαστε εθισμένοι στην λεκτική σκέψη. Όμως σε καμιά περίπτωση αυτό δεν σημαίνει πως οι συνήθειες δεν είναι αναστρέψιμες. Εξ ίσου απλά (και εξ ίσου δύσκολα) «Το πέρασμα από τη μια κατάσταση στην άλλη είναι μια κρίσιμη διαδικασία. Η παλιά κατάσταση δεν έχει ακόμα πεθάνει και η νέα μόλις έχει γεννηθεί. Ολόκληρο το μέλλον παίζεται σ’ αυτή τη στιγμή. Τίποτε δεν έχει ακόμη κριθεί οριστικά και τελεσίδικα. Η στιγμή ανήκει εξίσου και στις δύο καταστάσεις και δεν ανήκει σε καμιά. Όταν η μεταμόρφωση αρχίζει περνάμε σε μια καινούργια εποχή.» Υπάρχουν, και θα υπάρχουν, αναρίθμητοι «παρατηρητές» που παρατηρούν και διαμορφώνουν τον γνωστό Κόσμο, αλλά ακόμη κι έτσι εμείς που έχουμε την θέληση έχουμε και την δυνατότητα να αποτελέσουμε ένα πρωτοπόρο παρατηρητή σε «νέες περιοχές». Άλλωστε δεν υπάρχει κανένας φυσικός νόμος που να λέει πως η πραγματικότητα μπορεί να είναι μόνο μία και μοναδική. Σ’ αυτή τη νέα Κατάσταση Συνείδησης και συνεπώς Ύπαρξης, εισερχόμαστε όπως τα βρέφη με περιορισμένες ικανότητες αντίληψης για τα νέα δεδομένα, έχοντας μοναδικό οδηγό τα πρωτογενή αισθήματα. Είναι το ένστικτο που μας δείχνει το δρόμο. Εξ-ελισσόμαστε και προχωράμε εκπαιδεύοντας νέες περιοχές του εγκεφάλου μας, έως ότου με την συνεχή επανάληψη εδραιώσουμε νέα πρότυπα. Αλλά σκοπός αυτής της εδραίωσης, που στην ουσία είναι μια νέα οριοθέτηση, πρέπει να είναι μόνο για να χρησιμεύσει ως εφαλτήριο για την περαιτέρω εξερεύνηση του Κόσμου, ό,τι κι αν αυτός μπορεί να είναι. Τα όρια υπάρχουν μόνο για να καταλύονται. Η λογική και η κρίση χρειάζονται ως το βαθμό που μας βοηθούν να αντλήσουμε από την υπάρχουσα εμπειρική γνώση, ώστε να αποφεύγουμε παλαιότερα λάθη και «κακοτοπιές». Αν θέλουμε να συμμετέχουμε σ’ ένα σύμπαν όπως αυτό περιγράφεται από την αστροφυσική, χρειάζεται πρώτα απ’ όλα να ξεπεράσουμε τα δικά μας υποθετικά όρια. «Δεν υπάρχει αντικείμενο να παρατηρηθεί, αν δεν υπάρχει προηγουμένως ο παρατηρητής, ο γνώστης. Αυτός δημιουργεί με την παρατήρηση του τον κόσμο και δεν υπάρχει τίποτε έξω από αυτόν. …Το υποκείμενο είναι ο πραγματικός δημιουργός των πάντων. Ο παραδοσιακός Θεός είναι ένα άλλο αποτέλεσμα, μια επινόηση των δύο επιτήδειων στρατηγών του εχθρού μας: του Φόβου και της Ελπίδας.» μας επισημαίνει ο Δ. Ευαγγελόπουλος κι εγώ θα σας θυμίσω πως η ελπίδα ήταν ό,τι απέμεινε μέσα στο Πιθάρι της Πανδώρας. Επίσης λένε πως η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, κάτι που εγώ το εκλαμβάνω σαν απειλή, αν αυτό σημαίνει πως εγώ θα πεθάνω πριν από αυτήν! Αν η ελπίδα είναι, όπως και έμμεσα μας προειδοποίησε ο μύθος,  «…ένα ναρκωτικό, ένα μέσο ύπνωσης, αδρανοποίησης, εφησυχασμού, αδυναμίας, υποταγής και σκλάβωσης μας…ας αντικρίσουμε με ορθάνοιχτα μάτια και καθαρό μυαλό την πραγματική μαύρη και αρνητική φύση της.» Και ας ασκήσουμε το δικαίωμα της επιλογής να ξαναποκτήσουμε τον έλεγχο του μυαλού μας, των λέξεων, της «πραγματικότητας» μας. Ο ζηλότυπος Δίας τιμώρησε τον Προμηθέα επειδή χάρισε σ’ εμάς τους κοινούς θνητούς την σπίθα της αντιληπτικής ικανότητας και όλοι μαζί οι «θεοί» συνωμότησαν εις βάρος μας και μας έστειλαν την Πανδώρα με το πιθάρι της που κατάφερε να μας δελεάσει και να μας αποπροσανατολίσει. Έχουν περάσει από τότε άγνωστο πόσες εποχές, αλλά ο σημερινός «πολιτισμός» μας αντανακλά ακριβώς τους συμβολισμούς του μύθου. Τα υποτιθέμενα δώρα του είμαστε υποχρεωμένοι να τα πληρώνουμε, κυριολεκτικά και μεταφορικά, πολύ ακριβά ακόμη και στην συνηθισμένη μας καθημερινότητα. Και αναρωτιέμαι, για πόσο ακόμη θα αφήνουμε την κατάσταση αυτή να κυλά, απλοί κομπάρσοι σ’ ένα δράμα που υπάρχει μόνο για να μας αναλώνει; Δεν είναι πια καιρός να προχωρήσουμε παραπέρα; Η Γνώση και η Φλόγα, είτε το θέλουν οι «θεοί» είτε όχι, υπάρχουν άσβεστες μέσα μας. Σ’ εμάς μένει να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε μ’ αυτό και πότε θα πούμε την τελευταία μας Λέξη… Ειρήνη Λεονάρδου © Σημειώσεις (1) Το αριστερό ημισφαίριο: 1) Ακολουθεί γραμμική πορεία σκέψης 2) Χρησιμοποιεί τον συμβολισμό 3) Διατηρεί λογική διαδοχή στις σκέψεις 4) Στηρίζεται στους κανόνες της λογικής 5) Επεξεργάζεται τις πληροφορίες  λεκτικά 6) Λειτουργεί με υπαρκτά ερεθίσματα 7) Έχει επίγνωση του χρόνου 8) Επεξεργάζεται αφηρημένες πληροφορίες Το δεξί ημισφαίριο: 1) Ακολουθεί ολιστική πορεία 2) Χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο 3) Διατηρεί τυχαία επιλογή στη διαδοχή των σκέψεων 4) Στηρίζεται σε κανόνες της διαίσθησης 5) Επεξεργάζεται τις πληροφορίες μη λεκτικά 6) Λειτουργεί με ερεθίσματα της φαντασίας 7) Δεν κατανοεί την έννοια του χρόνου 8) Επεξεργάζεται παράλογες πληροφορίες (2) Διπλοεγκεφαλικοί αποκαλούνται όσοι έχουν υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη στο μεσολόβιο, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει επικοινωνία μεταξύ των δύο ημισφαιρίων. (3) Διαβάστε το βιβλίο του Θαν. Βέμπου «Το Κουτί της Πανδώρας» όπου ασχολείται και αναλύει σε βάθος το θέμα των Λέξεων και τις προεκτάσεις του. Και τώρα που αναφέρθηκα στην Πανδώρα, μήπως το Πιθάρι της συμβολίζει την κρανιακή κοιλότητα; Παρενθετικά και σύμφωνα με τον Δ. Ευαγγελόπουλο, όταν σκεφτόμαστε με εικόνες είμαστε περισσότερο ασφαλείς απέναντι στις τεχνικές mind control μέσω ELF. Βιβλιογραφία: Ανδρέας Γεωργίου / Οι Μυθικοί Κώδικες / Γλάρος Δημ. Ευαγγελόπουλος / Τεχνολογία υποταγής Συνειδήσεων / Έσοπτρον Roger Penrose / Ο νέος αυτοκράτορας; / Γκοβόστη Dona Williams / Κανείς στο Πουθενά / αποσπερίτης Barbara Vitale / Οι Μονόκεροι υπάρχουν / Θυμάρι Gianni Rodari / Γραμματική της Φαντασίας / Τεκμήριο S. Cernez / Le Yoga de l’occident / Κονιδάρη ΠΗΓΗ

Ο ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

 

                          

                                    

                                Η μαγνητόσφαιρα της  Γης που δημιουργεί «κεφάλι, χέρια, πόδια ή ουρά».

       Ο  πλανήτης  μας, η Γη, έχει γύρω της όπως ξέρουμε, την ατμόσφαιρά της.  Εχει όμως και τη μαγνητόσφαιρά της, που μαζί με τη Γη, έχει σχήμα ανθρώπου ή ψαριού.

        Βέβαια εμείς δε βλέπουμε καμία από τις  δύο, με γυμνό μάτι. Βλέπουμε  μόνο τα   σύννεφα που   αιωρούνται  στην τροπόσφαιρα.   Αλλά   και οι δύο είναι υπαρκτές και ανιχνεύονται  με τα κατάλληλα μηχανήματα.

   'Ομως μαγνητο-ατμόσφαιρα έχουν όλα τα  όντα, και φυσικά και ο άνθρωπος . Είναι αυτό  που λέμε ζωϊκή αύρα, αστρικό σώμα, μαγνητικά ρευστά, ζωϊκό  μαγνητισμό, βιόπλασμα, βιολογικό πεδίο,  βιοενέργεια.

    Το ίδιο  το Σύμπαν αποτελεί  ένα τεράστιο  ηλεκτρομαγνητικό πεδίο.

   Μαζί με το ηλιακό φως – τις ακτινοβολίες -τον αέρα και το νερό, το  μαγνητικό  πεδίο

 του πλανήτη μας    είναι  ένας, απαραίτητος παράγοντας στη  ζωή  του ανθρώπου.

    Ολες οι λειτουργίες ελέγχονται από  αυτό  το μεγάλο μαγνητικό πεδίο που αποτελεί την Βιόσφαιρα. Γεγονός που δημιουργεί  διεργασία  ανταλλαγής των επιδράσεων   ανάμεσα  στα  όντα και το περιβάλλον: τη Βιοροή.

     Από πολύ παλιά είχαν γίνει διάφορες παρατηρήσεις  και περιγραφές φωτεινών φαινομένων. 'Οπως το φως των Διοσκούρων, η φλεγόμενη βάτος,  οι πύρινες γλώσσες, που  είδαν οι Απόσrολοι,  και άλλα. Ας μη λησμονούμε δε την  κατά σύστημα απεικόνιση  των Αγίων   με φωτοστέφανο.

                                    ΑΠΤΗ  ΑΠΟΔΕΙΞΗ

          Αλλά   τώρα – με  την Κιρλιανή  φωτογράφηση - υπάρχει η απόδειξη του  βιοπλάσματος, που έχει  άμεση σχέση με την υγεία, τη ζωή και το θάνατο, την τηλεπάθεια, τη σκέψη, τη νόηση, τη θρησκεία, τον έρωτα ,το μάτιασμα, τα φαντάσματα και τόσα άλλα.

     Μια αλήθεια που συμβάλλει στη διαγνωστική και θεραπευτική ιατρική.

    Το βιόπλασμα  αυτό είναι αποτέλεσμα  του ηλεκτρομαγνητισμού  , των ηλεκτρονίων των ατόμων και του ηλεκτρισμού  των διαφόρων  στοιχείων  από τα οποία αποτελούνται τα κύτταρά μας. Το ζωϊκό  κύτταρο δεν έχει  χλωροπλάστες όπως τα φυτά. Εχει, όμως,  έναν σκόπιμο εξοπλισμό, με τον οποίο δεσμεύει  φωτεινή  ενέργεια  που σκορπάει  ο Ηλιος, η Σελήνη, το Σύμπαν. Με τον τρόπο αυτό αυξάνει την ενέργειά

του.  Γι αυτό  και τις σκοτεινές μέρες παίρνει  λιγότερη ενέργεια, κι ο άνθρωπος  δεν νοιώθει ευεξία, εκτός αν τα  θετικά ιόντα είναι από άλλη αιτία αυξημένα.

     Το υγιές κύτταρο  έχει   ενέργεια  70 μιλιβόλτ, τότε λειτουργεί σωστά, και  έχει ηλεκτρική ισορροπία με το περιβάλλον.  Αν είναι πιο κάτω, τότε το κύτταρο ασθενεί, και φυσικά  το μέλος ή όλος ο οργανισμός.

     Το σώμα  μας είναι μια ηλεκτρική  μηχανή.

     Ετσι όταν σε μια  βιομηχανική  πόλη  με τους πολλούς θορύβους  και τις  βιομηχανικές ακτινοβολίες, το περιβάλλον έχει 500  μιλιβόλτ, τότε το κύτταρο υπολειτουργεί.   Θα μιλήσουμε αλλού για  αυτό.

      Το ανθρώπινο σώμα  έχει ταλάντωση 7,5 ΗΕRΖ -  όση και η ιονόσφαιρα, κι έτσι έχουμε  ισορροπία.  Αν πέσει η ταλάντωση του σώματος  ή  αυξηθεί της ιονόσφαιρας,

τότε έχουμε ανισορροπία, με διαφορετικές επιδράσεις στον καθένα.

                            ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΚΕΣ  ΜΠΑΤΑΡΙΕΣ

    Οσα αισθανόμαστε,  η σκέψη μας, ο καρδιακός παλμός, η δραστηριότητα των μυών, η  όραση, η όσφρηση κλπ  ρυθμίζονται  από ηλεκτρικές ωθήσεις  που συμβαίνουν  στο εσωτερικό του σώματος.  Αυτά τα ηλεκτρικά φαινόμενα  οφείλονται στις μικροσκοπικές  μπαταρίες  που υπάρχουν σε όλα τα κύτταρα  κατά εκατομμύρια  και δημιουργούν τον βιοηλεκτρισμό.

    Ο βιοηλεκτρισμός παράγεται  από τις χημικές μεταβολές στα κύτταρα. Προϋπόθεση γι αυτό είναι η ύπαρξη διαλυμάτων αλάτων,  χλωρίου, νατρίου και καλίου. Γι αυτό  και η περιεκτικότητα του αίματος  σε άλατα πρέπει να διατηρείται  σταθερή.

     Τα άλατα υπήρξαν αρχικά στη θάλασσα γι αυτό εκεί γεννήθηκε  η ζωή.

      Η ύπαρξη φορέων ηλεκτρικού φορτίου είναι προϋπόθεση για όλα τα βιολογικά φαινόμενα.

                              ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΚΑΙ Η ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ

    Οι λειτουργίες  της ζωής  συνδέονται  με την ικανότητα  της κυτταρικής μεμβράνης να διαχωρίζει  τα ανόμοια  ηλεκτρικά φορτία.

     Κάθε μέρος του  σώματός μας  έχει διαφορετικά ηλεκτρικά  φορτία. Το ίδιο συμβαίνει και  με κάθε σημείο της επιδερμίδας μας. Οσο πιο λεπτή είναι μια επιδερμίδα, τόσο πιο περιεκτική  είναι σε ηλεκτρικό φορτίο, και πιο ευαίσθητη  σ αυτά. Γι  αυτό λέμε και κάποιον   αναίσθητο, «χοντρόπετσο», γιατί δεν επηρεάζεται από τα εκπεμπόμενα  από άλλους ηλεκτρικά φορτία.

    Τα ηλεκτρικά φορτία  υπάρχουν στην επιδερμίδα μας  μέσα  σε μικρές κερατοειδείς πλάκες.

    Το ίδιο συμβαίνει και με όλα τα κύτταρα  του σώματός μας. Σε κάθε κύτταρο υπάρχει ένα μεγάλο ενεργειακό κέντρο  με διαστάσεις χιλιοστά του κυβικού χιλιοστού. Οι εντυπωσιακές  αυτές πηγές ενέργειας  είναι τα μόρια.

                                  ΤΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΑΛΛΑΖΕΙ

      Κάθε νευρική δραστηριότητα  προκαλεί αλλαγές  στην πολικότητα  ων ηλεκτρικών φορτίων  του κυττάρου και διαφορετικές ηλεκτρικές ωθήσεις.

     Το κύτταρο μαζί με το υγρό που το περιβάλλει  συμπεριφέρεται σαν μια μπαταρία, που αλλάζει δυναμικό, ανάλογα με τις χημικές  αντιδράσεις  που συμβαίνουν μέσα στο κύτταρο, είτε με την επίδραση της ακτινοβολίας, είτε εξ αιτίας λήψης τροφών ή φαρμάκων, είτε εξ αιτίας της σκέψης  και της δραστηριότητάς μας.

                            

                     ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ - ΝΕΥΡΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

     Ο τρόπος λειτουργίας του εγκεφάλου μας και  του νευρικού μας συστήματος – όλα τα νεύρα απολήγουν στις πατούσες των ποδιών- στηρίζεται σε ηλεκτροχημικές αντιδράσεις. Κάθε όργανο του σώματός μας έχει δισεκατομμύρια κύτταρα, ισάριθμες μπαταρίες. Ετσι δισεκατομμύρια ηλεκτρικά φαινόμενα  συμβαίνουν σε κάθε δραστηριότητά μας. Τα κύτταρα μοιάζουν με τα μπουζί των μηχανών και δίνουν το σπινθήρα  της ζωής.( Αν ακουμπήσει κανείς το χέρι του πολύ απαλά   σ ένα ανθρώπινο  σώμα  ίσως καταφέρει να το αισθανθεί.

    Όλα τα νευρικά κύτταρα, του ματιού, των νεύρων του εγκέφαλου, αντιδρούν με τον ίδιο  τρόπο. Διαφέρουν μόνο οι χημικές αντιδράσεις  και το δυναμικό  των ωθήσεων.

    Με τη σημερινή τεχνολογία  η  ηλεκτρική  δραστηριότητα των κυττάρων  μπορεί να καταγραφεί- με το ηλεκτροκαρδιογράφημα, το εγκεφαλογράφημα και πολλές άλλες νεώτερες μεθόδους.

                                            Η ΣΚΕΨΗ   ΕΛΕΓΧΕΙ;

     Στο κεντρικό  νευρικό σύστημα  οι ηλεκτρικές ωθήσεις  ελέγχονται  από τη σκέψη του ανθρώπου. Δε  συμβαίνει, όμως το ίδιο με το αυτόνομο νευρικό σύστημα, συμπαθητικό-παρασυμπαθητικό, και με την  καρδιά.

    Η καρδιακή δραστηριότητα  γίνεται αυτόματα  με ένα ρυθμιστικό κέντρο  που παράγει ωθήσεις  και  κάνει την καρδιά να λειτουργεί. Μία βλάβη  σ αυτό το κέντρο παραγωγής  προκαλεί διακοπή της λειτουργίας της καρδιάς και φυσικά το θάνατο. Συχνά όμως,  σε τέτοιες περιπτώσεις, οι μαλάξεις  στο στήθος, χτυπήματα στο στήθος, ή ηλεκτροσόκ,  κάνουν το κέντρο της καρδιάς να  ξαναρχίσει να λειτουργεί.

    Ο φόβος προκαλεί ιδρώτα, που είναι μια χημική αντίδραση, γεγονός που επιφέρει μεταβολή της τάσης του βιοηλεκτρισμού, η οποία μπορεί να μετρηθεί. Ετσι έχουμε μια ακόμα εικόνα  για το πώς λειτουργεί ο  οργανισμός μας.

                                ΤΟ   ΗΛΕΚΤΡΟΨΑΡΟ  ΚΑΙ   ΜΕΙΣ

      Για να καταλάβουμε  τη σημασία του βιοηλεκτρισμού  θα αναφέρουμε το παράδειγμα του ηλεκτρόψαρου  που μπορεί να  συνδέσει  τις ηλεκτρικές μπαταρίες του σε «σειρά»  και να πολλαπλασιάσει την ισχύ τους. Ετσι μπαταρίες 10-100 εκατομμυριοστών του βολτ  (μικροβόλτ), δημιουργούν  στιγμιαία εκκενώσεις  ισχύος 500 βολτ. Να θυμίσουμε ότι το ρεύμα  του σπιτιού που σκοτώνει είναι 220 βολτ, δηλαδή λιγότερο από το μισό.

    Όμως ο άνθρωπος δε μπορεί να συνδέσει τις μπαταρίες του σε  «σειρά» και να αυξήσει την τάση. Αλλά κι εδώ, αν μεμονωμένα ο ηλεκτρισμός είναι ασήμαντος, σαν σύνολο εκπεμπόμενος  γίνεται σημαντικός: και μπορεί να έρθει σε « σύγκρουση   με εξωτερικούς ηλεκτρισμούς  πχ της τηλεόρασης (οθόνης) Ετσι πολλά άτομα παθαίνουν σπασμούς.

                                

                                    ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ  ΕΝΤΟΛΩΝ

     Οι εντολές του εγκεφάλου διαβιβάζονται με διαφορετική  ταχύτητα σε κάθε ζώο. Μια εντολή του εγκεφάλου μας φθάνει στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού μας  με καθυστέρηση  1/50 του δευτερολέπτου. Η ουρά της φάλαινας  υπακούει στον εγκέφαλό  της με καθυστέρηση  1/3 του δευτερόλεπτου. Δηλαδή  η εντολή μεταβιβάζεται  αργότερα απ ότι στον άνθρωπο.  Στα μαλάκια  η εντολή  είναι 200 φορές πιο αργή .

   Δεν  παραλείπουμε  να αναφέρουμε ότι διαφοροποιήσεις καθυστερήσεως  της μεταβίβασης της εντολής παρατηρείται και σε πολλούς ανθρώπους.

    Η αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος   αυξάνει  την ταχύτητα της νευρικής ροής.

   Πάντως ο βιοηλεκτρισμός  του  ανθρώπου αποτελεί την ψυχή του.

ΠΗΓΗ : © KOUTOUZIS.GR

Η Ψυχή, τα απόβλητα και η Ελπίδα ....

 

Η ψυχή του ανθρώπου είναι διφυής. Η μισή σαν όλο τον κόσμο, Η άλλη μισή όλος ο κόσμος Αριστοτέλης, (384π.χ – 322π.χ) αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος.

Ποια η σχέση της
παραπάνω ρήσης με τα Ψυχικά Απόβλητα;Τι είναι όμως το απόβλητο;
Απόβλητο είναι ένα προϊόν, συνήθως βιομηχανικό, το οποίο μας είναι άχρηστο. Δεν είναι ένα απλό «σκουπίδι», διότι η φύση, δεν έχει τους μηχανισμούς να το ανακυκλώσει, με αποτέλεσμα η συγκεντρωμένη εναπόθεση του σε τόπους (λύματα, χωματερές κτλ) να δημιουργεί εστίες μόλυνσης για τους ζωντανούς οργανισμούς. Είναι λοιπόν ένα προϊόν τεχνητό, που το παράγουμε εμείς, αλλά συγχρόνως μας βλάπτει. Τα απόβλητα και τα αποτελέσματά τους τα γνωρίζουμε, διότι τα αντιλαμβανόμαστε με τις πέντε αισθήσεις μας.


Αν δεχτούμε ότι τα συναισθήματά μας είναι υπαρκτά, τα οποία όμως δεν τα αντιλαμβανόμαστε με τις βασικές μας αισθήσεις, αλλά απλώς τα βιώνουμε, τότε τι μας εμποδίζει να δεχτούμε ότι η παραγωγή μαζικών ποσοτήτων αρνητικών συναισθημάτων «παράγει» στον πλανήτη ποσότητες «ψυχικών αποβλήτων». Παράγονται από εμάς, αλλά παράλληλα μας βλάπτουν και δεν «ανακυκλώνονται» από τον πλανήτη.

Αποδείξεις από τον επιστημονικό κλάδο για την υλική ύπαρξη των συναισθημάτων, είναι η οπτική απεικόνιση τους μέσα από τις φωτογραφίες κίρλιαν, οι οποίες απεικονίζουν οπτικά τα συναισθήματα που βιώνει ένα άτομο εκείνη την χρονική στιγμή.

Αν στην φύση τίποτα δεν χάνεται, τότε τα αρνητικά συναισθήματά μας σε ποιους τόπους (ψυχικές χωματερές) εναποτίθενται; Τι είδους ψυχικές εστίες μόλυνσης δημιουργούν;

Τα ψυχικά απόβλητα δεν τα αντιλαμβανόμαστε με τις πέντε αισθήσεις μας, αλλά τα αποτελέσματά τους, τα βιώνουμε καθημερινά.

Τρία παραδείγματα αποτελεσμάτων των ψυχικών αποβλήτων είναι:  
(Α) Θρησκευτικοί Πόλεμοι: (Ψυχικά απόβλητα: αδικία, φανατισμός, θυμός, εκδίκηση)
(Β) Εμφύλιου πόλεμοι: (Ψυχικά απόβλητα: αδικία, θυμός εκδίκηση)
(Γ) Δελτία Ειδήσεων Επικαιρότητας με ύφος κινδυνολογίας (Ψυχικά απόβλητα: αδικία, φόβος, ανασφάλεια)

Τα αρνητικά συναισθήματα (θυμός, ζήλια, μίσος κτλ), μας επηρεάζουν ψυχοσωματικά, όμως όταν εξαπλώνονται σε ένα σύνολο ατόμων μεταλλάσσονται σε ψυχικά απόβλητα.

ΔΗΛΑΔΗ
Αν βιώνεις συστηματικά θυμό στην ζωή σου, αρχικά είναι η προσωπική σου συναισθηματική κατάσταση, αλλά όσο αλληλεπιδράς με άλλους ανθρώπους και τους τον μεταδίδεις, συνεισφέρεις στην μετάλλαξή του σε Ψυχικό Απόβλητο Θυμού.

Αναρωτηθείτε τα μηνύματα φορτισμένα με αρνητικά συναισθήματα, που μεταδίδονται από τα ΜΜΕ ή από δημόσια πρόσωπα τι αντίκτυπο έχουν σε εσάς προσωπικά αλλά και στο σύνολο που απευθύνονται. Σύμφωνα με την ρήση του Αριστοτέλη η ψυχή του ανθρώπου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τον κόσμο, σαν διαφορετική όψη ενός νομίσματος.

ΑΡΑ
Έχουμε προσωπική ευθύνη για τα ψυχικά απόβλητα που μολύνουν τον πλανήτη.

 ΓΙ’ ΑΥΤΟ Μην αφήνεις άλλα ψυχικά απόβλητα
Μην ταυτίζεσαι με τα ψυχικά απόβλητα
(Εμπνευσμένο από το μήνυμα: «Δεν Δημιουργώ Ψυχικά Απόβλητα» της Σφαιρικής Αντιληπτικότητας) Ιωάννης Στρέζος

ΠΗΓΗ


Η καθημερινότητα στον σύγχρονο άνθρωπο κάνει κύκλους. Πρωί ξυπνάει για την εργασία του, μεσημέρι για ξεκούραση, βράδυ για ύπνο και εκ νέου. Κάνει όμως κύκλους; Στην Ελληνική πραγματικότητα, της Ελλάδας της Οικονομικής Κρίσης όχι ακριβώς!!
Η καθημερινότητα στο μέσο Έλληνα μπορεί να εικονοποιηθεί σε δύο σπείρες στις οποίες κινείται αντίστροφα, στις οποίες θα δώσω και ονόματα!
Η πρώτη σπείρα είναι η σπείρα της ΕΛΠΙΔΑΣ, της χαράς, της εξέλιξης. Σε αυτήν την σπείρα κινούμαστε πλέον από το εξωτερικό της προς το κέντρο, με τα περιθώρια να στενεύουν κάθε επόμενη μέρα (κάθε πέρσι και καλύτερα), φοβούμενοι ότι θα έρθει ο καιρός που θα καταλήξουμε στο κέντρο. Την απόλυτη ακινησία, δηλαδή την έλλειψη κάθε ελπίδας, την απελπισία.
Η δεύτερη σπείρα είναι η σπείρα των ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ, που σε αυτήν εντάσσονται όλα τα αρνητικά μας συναισθήματα (θυμός, οργή, θλίψη απόγνωση). Σε αυτήν την σπείρα κινούμαστε από το κέντρο προς εξωτερικά, ώστε να αυξάνονται συνεχώς τα προβλήματά και τα αρνητικά μας συναισθήματα.
Σήμερα η μεγάλη απάτη είναι ότι νομίζουμε ότι η καθημερινότητα μας κάνει κύκλους χωρίς να αντιλαμβανόμαστε ότι κάθε μέρα τα δεδομένα αλλάζουν, όχι γρήγορα, αλλά σταδιακά (μαρτύριο της σταγόνας) και συμβιβαζόμαστε σε αυτήν την «ροή», για να μην χάσουμε τα «κεκτημένα»
Ο συνδυασμός της αντεστραμμένης κίνησης των δύο σπειρών οδηγεί στην σταδιακή εξάλειψη στον Ελληνικό Λαό κάθε ΕΛΠΙΔΑΣ για το αύριο, και στην ολοένα αύξηση των ακραία αρνητικών συναισθημάτων.
Αυτά τα συναισθήματα καταλήγουν σε τεράστιες ποσότητες ΨΥΧΙΚΩΝ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ, οι οποίες είναι τοξικές για τον οργανισμό! Απόδειξη η αλματώδη αύξηση τα τελευταία χρόνια των κρουσμάτων κατάθλιψης και αυτοκτονιών.
Γιατί κινούμαστε με τις παραπάνω κατευθύνσεις στις σπείρες μας, ποιος μας έβαλε να κινούμαστε έτσι και γιατί;
Ποιοι είναι οι υπεύθυνοι;
(Α) Τα ΜΜΕ;
(Β) Το περιβάλλον μας; (οικογενειακό, φιλικό επαγγελματικό)
(Γ) Μήπως και εμείς οι ίδιοι ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ;
Η κατεύθυνση στις σπείρες μπορεί να αποκατασταθεί;
Δεν έχει τελικώς σημασία ποιος είναι ο υπεύθυνος, άλλα να αντιληφθείς ότι οι σπείρες σου ανήκουν, είναι οι «σπείρες του πεπρωμένου σου» και γι αυτό μπορείς να τις περιστρέψεις όπως θέλεις αφού «ακούνε» την φωνή της καρδιάς σου!
Μπορείς να σταματήσεις να δέχεσαι ΨΥΧΙΚΑ ΑΠΟΒΛΗΤΑ από τους υπευθύνους και να εμφυσήσεις στο περιβάλλον σου το μήνυμα της ΕΛΠΙΔΑΣ, η οποία «φλέγει» εντός σε όλους μας αρκεί να την αναζητήσουμε! Μπορούμε να αλλάξουμε την ροή, όχι μόνο σε ατομικό αλλά και σε συλλογικό επίπεδο, αρκεί να το αποφασίσουμε! Οι «σπείρες του πεπρωμένου» είναι στα δικά μας χέρια και δεν τις χαρίζουμε σε κανέναν!
Ευχαριστούμε τον φίλο μας Ιωάννη για το θέμα.

ΠΗΓΗ

Η ελπίδα είναι ένα όνειρο που ξυπνά.

Ελπίδα σημαίνει πριν το τέλος. Πως μπορούν ανά πάσα στιγμή να συμβούν απίθανα πράγματα, απρόβλεπτα καλά, απρόσμενα θετικά, πριν το τέλος. Όταν δεν φαντάζει τίποτα καλό στον ορίζοντα κι όμως ελπίζεις γιατί έχεις επιθυμία, θέλεις και δεν δέχεσαι το τέλος, το τελειωτικό. Όχι ακόμα. Όταν όλα φωνάζουν πως δεν υπάρχει ελπίδα, κι όμως μέσα από τις στάκτες αρκεί μια μικρή σπίθα να αναζωπυρώσει και πάλι ολάκερη φωτιά. Αυτή η μικρή ανυπολόγιστη σπίθα, είναι η ελπίδα.
Ελπίζεις γιατί υπάρχει αυτή η λεπτή γραμμή που χωράει όλο το κόσμο και εκεί μεγαλώνει ο κόσμος. Μαζί και η καρδιά μας, η ψυχή μας το είναι μας. Ελπίδα. Χρυσή κλωστή και κρέμεται η χαρά.
Ο Έρωτας εκείνος, η αγάπη που ήταν αληθινή που έταζε τα πάντα. Που είπε μια μέρα πως τέλειωσε. Δεν θα ξαναγυρνούσε και αυτό πως ήταν οριστικό και αμετάκλητο. Έτσι είπε. Κι όμως η ελπίδα δεν πέθανε και η αγάπη εκείνη δεν τέλειωσε γιατί υπήρχε η ελπίδα. Ήρθε ξανά, ξύπνησε, υπάρχει. Έχει συνέχεια και ας είπε κάποτε πως τέλειωσε οριστικά. Δεν ήξερε πόσο ισχυρή μπορεί να είναι η ελπίδα σαν φωλιάσει στην καρδιά. Η καρδιά που οδηγά τα πάντα στην αγάπη. Και η ελπίδα την βοηθά με σύμμαχο τον χρόνο.
Η γη που ξεράθηκε, πάει τελείωσε λένε, πεθαίνει. Και όμως η ελπίδα σαν καιόμενη βάτος έφερε ένα συννεφάκι δειλά-δειλά και άλλα συννεφάκια και έβρεξε τη γη και διέψευσε το θάνατο πως είναι ότι πιο δυνατό. Μα ποιο δυνατό απτήν ελπίδα?
August Rush το παιδί που το αγνοούσαν οι γονείς του. Οι γονείς που δεν γνώριζαν πως ήσαν γονείς. Και η ελπίδα πήγασε απτήν μουσική και η μουσική γεννήθηκε στα χωράφια, στο θόρυβο της πόλης και έφερε τους δρόμους κοντά και τους ένωσε. Η ελπίδα αγκιστρώθηκε απτήν μουσική. Γέννησε η αγάπη την ελπίδα και η ελπίδα γέννησε τον τρόπο.
Ο κόσμος εκεί έξω ζει χωρίς ελπίδα, την ξέχασε, την λησμόνησε ενώ αυτή υπάρχει αμυδρά πίσω από κάθε τέλος που δεν ήρθε ακόμα. Αντιστέκεται σε ένα τέλος που δεν είναι η ώρα του και απλά μας φωνάζει να έχουμε λίγη τόσο δα πίστη. Η ίδια η ελπίδα είναι επώδυνη, όταν σκιάζεται από φόβο.  Δεν υπάρχει μεγαλύτερη τρέλα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος από το να απελπιστεί. Ελπίδα, παθολογική πίστη στο αδύνατο που μπορεί και να αλλάξει στο δυνατό.
Γι αυτό αν σου πουν πως τέλειωσε, δεν θα ξανάρθει, δεν θα γυρίσει το όνειρο εκείνο που είχες χρόνια στην καρδιά και πως ελπίδα καμιά δεν υπάρχει να το έχεις αγκαλιά, απλά μην τους ακούς. Αφού εσύ θα έχεις την ελπίδα συντροφιά μέχρι μονάχα εκείνη να σου πει πότε το τέλος θα ορίσει. Μόνο η ελπίδα, η τελευταία ελπίδα, που ένα μόνο πράγμα την σκοτώνει. Η απελπισία. Μα που να ‘ξερε η απελπισία πως αυτή, την γεννά. Την ελπίδα που πεθαίνει τελευταία.

Η ελπίδα είναι ένα όνειρο που ξυπνά.

~Αριστοτέλης~

 Domenica~ (1329)

ΠΗΓΗ 

ΡΗΓΜΑ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ

Ο όρος ρήγμα χωροχρόνου που χρησιμοποιούν οι ουράνιοι συνομιλητές μας, στη γήινη μας επιστήμη μελετάται με τη θεωρία των παραλλήλων “Μεμβρανών” ή θεωρία “Μ”, γνωστής και σαν

θεωρία των Παραλλήλων Συμπάντων.

Η ανθρώπινη επιστήμη εκτιμά ότι υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα, στα οποία οι πραγματικότητες είναι διαφορετικές και η μετάπτωση





του ανθρώπου από τη μια πραγματικότητα στην άλλη πιστεύουν ότι είναι ικανή να εξηγήσει τα περισσότερα αινίγματα της φύσης.

Το πρόβλημα στη θεωρία αυτή είναι πως θα επιτευχθεί το ρήγμα χωροχρόνου και η μετάπτωση από τον τρισδιάστατο χώρο στον χώρο των τεσσάρων διαστάσεων, από το ένα σύμπαν στο παράλληλο του. Τι υπολογίζουν οι επιστήμονες να συναντήσουν όταν επιτευχθεί το ρήγμα του χωροχρόνου;





Όταν τα όντα του δικού μας σύμπαντος, του τρισδιάστατου χώρου βρεθούν στο παράλληλο σύμπαν των τεσσάρων διαστάσεων, θα αλλάξουν ιδιότητες. Το μεγαλύτερο πρόβλημα θα είναι η σταθεροποίηση, στη νέα τετραδιάστατη κατάσταση και η επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση. Στο όριο δύο παραλλήλων συμπάντων, ο άνθρωπος θα συμμετέχει και στους δύο χώρους και ανάλογα θα βαδίζει προς τον έναν ή τον άλλον.

Οι οντότητες του τετραδιάστατου χώρου έχουν μεγαλύτερη δυνατότητα απ` ότι του τρισδιάστατου χώρου σε ότι αφορά την επίσκεψη των διαφόρων επιπέδων. Είναι πιο κοντά στο δικό μας επίπεδο, σε αντίθεση με τα όντα της 5ης διάστασης που είναι ενεργειακής υφής, άγνωστης σύνθεσης “ενεργειακά ολογράμματα, ισχυρού φωτός, ψυχρού φωτός, αοράτου νυχτερινού φωτός …”, όροι που χρησιμοποιήθηκαν από τους ουράνιους μυστηριώδεις συνομιλητές μας και τα οποία έχουν απαλλαγεί από τις δεσμεύσεις του υλικού σώματος. Έχουν την ευχέρεια να ξεπερνούν καταστάσεις αδύνατες για μας και μπορούν να ενσαρκώνονται ακαριαία με οποιαδήποτε μορφή επιθυμούν.

Για τη σταθεροποίηση οντοτήτων από το κατώτερο προς το ανώτερο πεδίο, απαιτούνται ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΕΣ ΚΑΙ ΝΟΗΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ.

Από την 6η διάσταση και πέρα δεν μπορεί η επιστήμη να εκτιμήσει πως εκδηλώνεται ο χωροχρόνος και οι μορφές ύπαρξης. Υπολογίζει τις διαστάσεις σε 10 και μία του χρόνου. Πρόσφατα κάνουν λόγο για δώδεκα διαστάσεις και μία του χρόνου. Πως προέκυψε ο αριθμός αυτός; Μόνο από εκτιμήσεις και παραδοχές.

«Το φαινόμενο που οι επιστήμονες της Γαίας ονομάζουν φυγή των Γαλαξιών αποτελεί έκφραση της δέκατης διάστασης. Ο χρόνος τους μηδενίζεται αφού κινούνται με ταχύτητες ανώτερες του φωτός (το ίδιο λέει και η γήινη επιστήμη) και οι ταχύτητες αυτές απαιτούνται για τη διάσπαση του φωτονικού φράγματος και την είσοδο του γαλαξία στο ταχυονικό πεδίο.

Η ενδέκατη διάσταση βρίσκεται στο νιονικό πεδίο και η δωδέκατη μετά το νιονικό φράγμα, στο οποίο κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει τι υπάρχει.

Στο ταχυονικό πεδίο δημιουργούνται προϋποθέσεις και διεργασίες είτε για την εμφύτευση του σπέρματος της ζωής στους γαλαξίες, είτε για τελείωση της υπάρχουσας, που έχει διανύσει όλο το χρονικό διάστημα βελτίωσης και εξέλιξης. Εξέρχονται με τη νέα μορφή είτε προς το φωτονικό πεδίο (εμφάνιση νέων γαλαξιών κατά την επιστήμη) ή συνεχίζουν προς το νιονικό πεδίο, όπου οι πραγματικότητες είναι ακατανόητες από τους ανθρώπινους νόες». .(Βλ. “Η Διαθήκη του Προμηθέα”, Γερ. Καλογεράκη, σελ. 154. Εκδ. ΔΙΟΝ 2001).

«Δεν υπάρχει αναδίπλωση χρόνου έτσι όπως την εννοεί η γήινη επιστήμη. Όταν ο άνθρωπος βρεθεί στο χώρο των τεσσάρων διαστάσεων, έχει τη δυνατότητα επίσκεψης στο χρόνο του παρελθόντος». Το ρήγμα του χωροχρόνου απαιτεί γνώση και υψηλή τεχνολογία.

Επίσης μπορεί να δημιουργηθεί χωροχρονικό ρήγμα μέσα από το οποίο «… μπορεί να διολισθήσει ολόκληρο το ηλιακό σας σύστημα και να το μεταφέρουμε σε όποιο σημείο του γαλαξία θέλουμε, προκειμένου να συνεχιστεί απρόσκοπτα η ζωή στους πλανήτες του.

Υπάρχουν φυσικές γέφυρες επικοινωνίας μεταξύ των ουρανίων σωμάτων και των συμπάντων που ακόμη δεν έχετε ανακαλύψει».

Πηγή: «Η Άγνωστη Αρχαιολογία Των Ελλήνων», του Στρατηγού και συγγραφέως κ. Γεράσιμου Καλογεράκη, εκδόσεις Δίον.






ΠΗΓΗ

Ο ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΣ ΜΑΣ

Οι αναφορές. Οι θεωρίες. Οι στατικοί ταξιδιώτες. Τα ψυχοφάρμακα και ο "άλλος" χρόνος. Η μηχανή του χρόνου.

Ο χρόνος στην φυσική . Βαρύτητα ,χώρος, χρόνος, ταχύτητα φωτός, σταθερές και ανεξήγητα μυστηριώδεις, Όλες σχετίζονται καθοριστικά με τη δομή του σύμπαντος που αντιλαμβανόμαστε. Καθώς όλο και περισσότερα φυσικά συστήματα, από τους πυρήνες μέχρι τους γαλαξίες, γίνονται καλύτερα κατανοητά, οι επιστήμονες αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι πολλά χαρακτηριστικά αυτών των συστημάτων παρουσιάζουν αξιοσημείωτη ευαισθησία σε σχέση με τις ακριβείς τιμές των θεμελιωδών σταθερών. Εάν η φύση είχε προκρίνει μια ελαφρά διαφορετική σειρά αριθμών, ο κόσμος θα ήταν ένας πολύ διαφορετικός τόπος. Πολλά απ' αυτά τα "τυχαία συμβάντα της φύσης " είναι γνωστά από δεκαετίες. Στη δεκαετία του 1930, ot Eddington και Dirac έμειναν κατάπληκτοι από την περίεργη και απροσδόκητη σύμπτωση συγκεκριμένων πολύ μεγάλων αριθμών, που υπολογιζόταν στην ατομική φυσική και την κοσμολογία - δύο φαινομενικά άσχετες περιοχές. Αυτά, καθώς και άλλα παραδείγματα, δίνουν την εντύπωση ενός σύμπαντος που διέπεται από μια ποικιλία χρονικών και βαρύτηκων φαινομένων

Η μόνη συστηματική προσπάθεια (εκτός από τη θρησκεία) να ερμηνευθεί η εξαίρετα επινοημένη μορφή του φυσικού κόσμου, αναπτύχθηκε ως συνέπεια μιας ριζοσπαστικής αποκοπής από την παραδοσιακή επιστημονική σκέψη. Η αρχή έχει την πηγή της σε μεγάλους φυσικούς όπως o Boltzmann, και τα τελευταία χρόνια επανεμφανίστηκε χάρη σ' έναν αριθμό διακεκριμένων επιστημόνων, όπου συμπεριλαμβάνονται οι Brandon Carter, Robert Dicke, Freeman Dyson, Stephen Hawking, Martin Rees και John Wheeler. Ορισμένοι από αυτούς τους επιστήμονες φθάνουν να υποστηρίζουν ότι η ύπαρξή μας είναι δυνατόν να εκληφθεί ως συνέπεια τυχαίων χώρο χρονικών χαοτικών επιλογών η οποία μας επιτρέπει στην πραγματικότητα να ερμηνεύσουμε τις -κατά τα άλλα- μυστηριώδεις αριθμητικές τιμές των θεμελιωδών φυσικών μεγεθών σαν φυσιολογικές χρονικές στιγμές .Αν και κάποιοι συγγραφείς θεωρούν τη φιλοσοφική βάση της ανθρωπικής αρχής αντιρρήσιμη, είναι δύσκολο να μην εντυπωσιαστεί κανείς από ορισμένα από τα εκπληκτικά τυχαία συμβάντα, χωρίς τα οποία η ύπαρξή μας θα ήταν αδύνατη.

Είναι γνωστό ότι ο χρόνος είναι σχετικός και επηρεάζετε άμεσα από την βαρύτητα .Ένα ταξίδι στον χρόνο πράγματι είναι το όνειρο κάθε ανθρώπου που για διάφορους λόγους ο καθένας θα ήθελε να το πραγματοποίηση .Με της μέχρι τώρα γνωστές γνώσεις της επιστήμης δύναται στην επιστήμη να εντοπίσει σε θεωρητικό επίπεδο την ύπαρξη και άλλων διαστάσεων και την πιθανότητα παράλληλων πιθανών πραγματικοτήτων ( να μην ξεχνάμε ότι υπολογίζετε ότι με της κβαντικές και χαοτικές θεωρίες ότι η ροή της ζωής μας είναι αποτέλεσμα τυχαίων συμβάντων )

Αλλά, ποία είναι ή νέα μορφή τού Χρόνου; "Ας υποθέσουμε ότι ένα διαστημόπλοιο Φεύγει από τή Γη μέ ταχύτητα πού προσεγγίζει εκείνη τού φωτός. "Οσο πιό πολύ ή ταχύτητα πλησιάζει τό C, τόσο πιό αργά θά κυλά ο Χρόνος του σχετικά μ' εκείνον τής Γής. Γιά νά φτάσει, όμως τήν ταχύτητα τού φωτός, όπου θά σταματήσει ο Χρόνος του, ή μάζα του θά είναι άπειρη, άπό αδρανειακής πλευράς καί συνεπώς χρειάζεται άπειρη ενέργεια για νά γίνει αύτό. Αν δούμε τό Μικρόκοσμο ό Χρόνος είναι παράλληλος και παράδοξος .Ποζιτρόνια καί τα υποθετικά πσιτρόνια, αδιαφορούν γιά τό Χρόνο, πσιτρόνια (ή λέξη είναι παράγωγο τού PSI), πού είναι σωματίδια μέφανταστική μάζα. Χάρη στή φανταστική μάζα μπορούν νά έχουν ταχύτητα μεγαλύτερη τού φωτός, χωρίς νά έρχονται σε αντίθεση μέ τή σχετικότητα. Είναι, δηλαδή, κάποια μορφή ταχυονίων. Αύτό τούς δίνει τή δυνατότητα νά μεταδώσουνμιά πληροφορία, πρίν ή πληροφορία αύτή ξεκινήσει άπό τήν πηγή της. Και όμως είναι πραγματικότητα ? παρελθόν και μέλλον ταυτόχρονα .


<Οι θεωρίες . Μιά άπό τις πιό αξιόλογες προσπάθειες ερμηνείας έχει γίνει από τό Ρώσο Ούσπένσκυ, κάποτε μαθητή τού Γκοιιρτζίεψφ. 0 Ούσπένσκυ ξεκινά μέ τήν Ιδέα ότι ο Χρόνος έχει τρεις διαστάσεις, συμμετρικές μέ τις άλλες τρείς τού χώρου. Αλλά, ό άνθρωπος μόνο μία χρονική διάσταση μπορεί ν' αντιληφθεί «Κάθε έξαδιάστατο σώμα», γράψει, «γίνέται για μάς ένα τρισδιάστατο σώμα πού υπάρχει στό χρόνο κι ή πέμπτη κι ή έκτη διάσταση παραμένουν δυσδιάκριτες για μάς». Αλλά ποίες είναι αυτές οι τρεις διαστάσεις τού Χρόνου; Είπαμε ότι οι τρεις πρώτες είναι οί χωρικές - μήκος, πλάτος, ύψος- κι οι χρονικές είναι ή τέταρτη, πέμπτη κι έκτη διάσταση. Τέταρτη διάσταση Χρόνου είναι ο κοινός Χρόνος, πού όλοι ξέρουμε (;)

Ή Πέμπτη διάσταση σχηματίζει μία επιφάνεια σέ σχέση μέ τή γραμμή αύτή. (Δηλαδή, τού κοινού μας Χρόνου). Κατά μήκος της είναι τό αιώνιο τώρα τής εκάστοτε στιγμής). Αύτή είναι γιά τόν Ούσπένσκυ κι ή πραγματική αιωνιότητα, «όχι ατελείωτη κίνηση κατά μήκος τής τέταρτης διάστασης, άλλά όλα τά αιώνια Τώρα».

Ή έκτη διάσταση τώρα, είναι κι εκείνη πού μάς ενδιαφέρει. «Είναι ή γραμμή τής πραγματοrτοίησης των άλλων δυνατοτήτων, Πού περιέχονταν στήν προηγούμενη γραμμή, άλλα δεν πραγματοποιήθηκαν στό Χρόνο'... πού είναι τό σύνολο <όλων των Χρόνων>. Δηλαδή, ή έκτη χρονική διάσταση είναι ο Χρόνος όλων των συμβάντων, πού θα ήταν δυνατόν να γίνουν στο δικό μας Χρόνο, άλλά δεν έγιναν.

Θά πρέπει κάποτε ν' αντιληφθούμε ότι, αυτό που ονομάζουμε γενικά πραγματικότητα, συμβατική πραγματικότητα, είναι ή εξαίρεση στόν κανόνα. Τό μεγαλύτερο μέρος τής φύσης γύρω μας -ή μάλλον ο τρόπος πού εκδηλώνεται στίς αισθήσεις μας κι ο τρόπος πού μεταφράζεται από μάς- ανήκει στην ανορθόδοξη πραγματικότητα, τη γεμάτη αινίγματα κι ερωτηματικά. Αλλά δέ Θέλουμε να χάσόυμε την ησυχία μας. και δεν Θέλουμε να βγούμε από τη μακαριότητα ενός εξηγημένου κόσμου,

Εδώ ό Δρ. Τζών Xουήλερ του πανεπιστημίου του Πρίνστον, εισαγάγει την Ιδέα τον <σκουληκοτρύπων>, που <θεωρητικά> επιτρέπουν τη στιγμιαία μεταβίβαση από ενα σημείο του Σύμπαντος σε ένα άλλο. Ένα ταξίδι έκτός χρόνου. Πρόκειται για δυναμικές οντότητες, που εξελίσσονται στο χρόνο, ανοιγοκλείνουν κι ή επίδραση τους απλώνεται ως τα όρια του άπείρου. Όλα τώρα είναι δυνατά. Ο Δρ. Ταυλορ γράφει σχετικά με τό παράδοξο της Μαύρης Τρύπας, Κινούμενοι αντίθετα προς τη φορά μίας περιστρεφόμενης Μαύρης Τρύπας, μπορούμε να σuσσωρεύουμε αρνητικό χρόνο. Μπορεί να επιτρέψουμε στο παρελθόν. Όσο πλησιάζουμε προς τό κέντρο τόσο απομακρυνόμαστε από κάθε ανθρώπινη έννοια.

Οι αναφορές Οι εντυπωσιακές περιπτώσεις "αλλοιώσεων στο Χρόνο -και στο Χώρο" είναι σχετικά σπάνια φαινόμενα, άλλά δεν είναι οι μόνες. Στήν πραγματικότητα τ, ανώμαλα χρονικά συμβάντα είναι πολύ κοινά και γι' αυτό σπάνια τραβούν την προσοχή μας. Όταν συμβαίνουν ή δέν τά προσέχουμε καθόλου, γιατί έχουν πολύ μικρή απόκλιση άπό τό συμβατικό Χρόνο ή τούς δίνουμε μία πρόχειρη εξήγηση καί τά ξεχνούμε. Μιά πρόσκαιρη οπισθοδρομήσει στό Χρόνο κατά μερικά δευτερόλεπτα, θά γίνει αντιληπτή σάν ένα ασήμαντο «Ντεζά Βύ», ένώ ένα πήδημα μερικά δευτερόλεπτα μπροστά, μπορεί νά φανεί σαν ένα μικρό προαίσθημα.

28 Μαιου 1906 πρωί ο μυλωνάς ΤΖ. Πλαίυφαιρ, από το Λάμχερστ τού Κέντ, πήγε στο στάβλο του για νά επιθεωρήσει τ' άλογα. ο στάβλος ήταν ανάστατος κι ένα από τ' άλογα έλειπε από τή θέση του. Ο Πλαίυφαιρ έφαγε τον κόσμο. άλλ' άλογο πουθενά! Ο στάβλος είχε όμοτοιχία μέ τό δωμάτιο πού φύλαγε τις ζωοτροφές, άλλά ή πόρτα τής αποθήκης αυτής ήταν τόσο στενή, πού μετά βίας χωρούσε νά περάσει ένας άνθρωπος. Τελικά έριξε κι έκεί μιά αφηρημένη ματιά. ! Τό άλογο! βρέθηκε το άλογο !! Χρειάστηκε νά γκρεμίσει έναν τοίχο για να το βγάλει

25 Νοέμβριου 1809 O Benjamin Bathurst ήταν εκπρόσωπος της βρετανικής κυβέρνησης και είχε σταματήσει σε ένα χωριό της Γερμανίας για να επιθεωρήσει το προσωπικό την άμαξα λόγο της επιστροφής του .Ξαφνικά και μπροστά στα μάτια του προσωπικού εξαφανίστηκε !!

5 Ιανουαρίου 1900 Ο Sherman Church υπάλληλος της εταιρείας Augusta Mills στο Μίσιγκαν έξαφνα σηκώθηκε προχώρησε για την έξοδο και χάθηκε μπροστά στα έκπληκτα μάτια τον συνάδελφων του.

10 Ιανουαρίου 1914 απόγευμα Ένας γυμνός άντρας εμφανίστηκε από το πουθενά σε πόλη της Αγγλίας . Όταν συνελήφθη είχε "παράνοια" είπαν οι γιατροί , ο άντρας δεν μπορούσε να κατανοήσει που βρισκόταν και σε πια εποχή !!!

9 Δεκεμβρίου 1873 Η ένοικοι ενός ξενοδοχείου κατέθεσαν πως νωρίς εκείνο το απόγευμα αλλά και της προηγούμενης μέρας είχαν ξυπνήσει από κάποιους δυνατούς θορύβους, αλλά η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου τους είχε καθησυχάσει. Στις τρεις ή τέσσερις τα ξημερώματα, οι θόρυβοι ξανάρχισαν. Πήδησαν αμέσως από το κρεβάτι στο πάτωμα, το κρεβάτι τους φάνηκε πολύ «μαλακό». Ακούγονταν κάποιες κραυγές που ήταν η παράξενη ηχώ των δικών τους κραυγών. Μετά, σύμφωνα με τα όσα είδαν - το πάτωμα άνοιξη διάπλατα! Ο άντρας από το ζευγάρι των ενοίκων γλιστρούσε σε ένα φωτεινό άνοιγμα που δημιουργήθηκε στο πάτωμα!! αλλά ευτυχώς η σύζυγος τον τράβηξε πίσω. Η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου κατέθεσε πως είχε ακούσει τους θορύβους αλλά δεν μπορούσε να τους περιγράψει. Οι αστυνομικοί που επισκέφτηκαν το δωμάτιο των ενοίκων κατέθεσαν πως δεν ανακάλυψαν τίποτε που δικαιολογεί την παράξενη ιστορία του ζευγαριού. Πρότειναν πως ίσως να ήταν μια περίπτωση ομαδικής παραίσθησης

<Στις 7 Δεκεμβρίου 1939 μιά επιγραφή μέ τεράστια γράμματα βρέθηκε γραμμένη μπροστά στό δημόσιο σχολεiο τού "Οουενσβιλλ τής Ιντιάνα. Έγραφε μόνο: «Θυμηθείτε τό Πέρλ Χάρμπορ». Ηταν τότε, μιά ασυνάρτητη πρόταση. ΣτΙς 7 Δεκεμβρίου τού 1941 ή Αμερική έμπαινε στον πόλεμο. Η ιάπωνες είχαν επιτεθεί τή μέρα αύτή αιφνιδιαστικά στό λιμάνι τού Πέρλ Χάρμπορ... Λίγο αργότερα οί πεζοναύτες ορμούσαν στη μάχη με την κραυγή «Θυμηθείτε τό Πέρλ Χάρμπορ». Αλλά ποίος το είχε «Θυμηθεί» στα 1939;

<ΣτΙς 14 Σεπτεμβρίου 1954 ένα περίεργο περιστατικό σημειώθηκε στην Ίντιανάπολις τής Ιντιάνα, σύμφωνα μέ τήν «Ντέυλυ Τέλεγκραφ». Τό πρόσωπο τού Τζώρτζ Σότς είχε εμφανιστεί στην οθόνη τής τηλεόρασης τής εγγονής του Τζών Μακέυ. Δέν ήταν μιά σύντομη εικόνα και πολλοί τεχνικοί είχαν το χρόνο να ψάξουν και νά βρουν την αιτία τού φαινομένου. "Οποία, όμως και νά ήταν ή αιτία, δεν τη βρήκαν, ώσπου τελικά ή εικόνα έσβησε μόνη της.

<Στις 7 Φεβρουαρίου 1958 μία οβίδα έπεσε στη Νάπολη τής Ιταλίας, χωρίς να εκραγεί. Πάνω στήν οβίδα ήταν χαραγμένος ένας σταυρός κι ένας αετός (Γερμανική ) καθώς κι ή χρονολογία 1942. Αλλά ο πόλεμος είχε τελειώσει πριν 13 χρόνια. Μήπως εκεί πού ήταν, ο Χρόνος είχε άλλη μορφή; Το πώς βρέθηκε εκεί δεν μαθεύτηκε ποτέ .

Οι μηχανές του Χρόνου Τώρα με την "επίσημη" επιστήμη και σύμφωνα με τον δόκτορα Ματελ η απαραίτητη τεχνολογία υπάρχει ηδn στο χώρο των υψηλής ισχύος λέιζερ , των απτικών ινών αλλά και των πειραμάτων επιβράδυνσns του φωτόs και ότι πολύ σύντομα θα ξεκινήσουν οι εργασίεs του σχετικού πειράματος !!
Ωστόσο, για την επίτευξη του στόχου απαιτούνται τεράστιεs ποσότnτεs ενέργειαs (σύμφωνα με τον Στίβεν Χόκινγκ, η ενέργεια ενόs άστρου)
Η επιβράδυνσn του φωτόs ανοίγει ένα νέο πεδίο, που δεν υπήρχε μέχρι σήμερα Τα «καύσιμα» για τη μηχανή του χρόνου δεν είναι άλλο από το φωs όπως υποστηρίζουν κορυφαίοι επιστήμονες .Μια ακτίνα φωτόs που κυκλοφορεί κυκλικά επιβραδυνθεί ώστε να φτάσει να έχει την ταχύτητα ενός σαλιγκαριού, μπορεί να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για ένα ταξίδι στο χρόνο. Οι περισσότεροι ξεχνούν ότι το φωs, παρά ότι δεν έχει μάζα, κάνει το χώρο να κάμπτεται. Είναι γνωστό άλλωστε ότι όταν το φωs μεσώ της ανάκλασης ή της διάθλασης αναγκάζεται να ακολουθήσει κυκλική πορεία, προκαλώντας περίεργα φαινόμενα
.
Όταν δημοσιεύτηκε η εργασία του Ροναλντ Ματελ σχετικά με το πώs μία ακτίνα λέιzερ που μπορεί να κινείται κυκλικά είναι δυνατόν να δημιουργήσει ένα στρόβιλο μέσα στο χώρο έγινε αντιληπτό ότι, όπωs ο χώροs, έτσι και ο χρόνοs θα μπορούσε να συστραφεί. Ο Μάτελ υπολόγισε ότι, για να το πετύχει αυτό, θα έπρεπε να προσθέσει μια δεύτερη ακτίνα φωτόs, η οποία θα έκανε κύκλους προs την αντίθετη κατεύθυνση. Σύμφωνα με τη θεωρία του, αν αυξηθεί η ένταση του φωτόs, ο χώροs και χρόνοs θα αλλάξουν ρόλους .
Μέσα στην περιστρεφόμενη ακτίνα ο xρόvos Θα αρχίσει να περιστρέφεται και αυτόs κυκλικά και σε κάποιον εξωτερικό παρατηρητή θα φαίνεται ως μια κοινή διάσταση στο Χώρο. Αν τώρα κόποιοs βρεθεί μέσα στο στρόβιλο και περπατήσει πpoς την κατάλληλη κατεύθυνση, θα μπορέσει να ταξιδέψει στο Χρόνο και ανά πάσα στιγμή να βγει από τον κύκλο και να βρεθεί ακριβώs στη στιγμή που μπήκε μέσα σε αυτόν.
Το πείραμα θα έxει στόχο μόνο την παρατήρηση της συστροφήs του χώρου μέσο της παρατήρησης των επιδράσεων σε ένα σωματίδιο που θα είναι παγιδευμένο στον κύκλο του φωτός, ενώ στη συνέxεια θα προσθέσουν και μια δεύτερn ακτίνα. Το αν θα έχουμε αποτελέσματα όπωs θα το μάθουμε, φυσικά, όταν πραγματοποιήσουμε το πείραμα δηλώνει ο Μάτελ. Το ερώτημα που διατυπώνεται είναι πώs θα γίνει εφικτό να εισχωρήσει έναs άνθρωποs μέσα σε αυτόν το μηχανισμό φωτός?. Φυσικά γεννιούνται και ένα σωρό θεωρnτικά ερωτήματα, τα οποία σχετίζονται κυρίωs με τα λεγόμενα «παράδοξα του χρόνου». Αν αποδειχθεί σωστή η κβαντική Θεωρία για τα παράλληλα σύμπαντα, τότε αυτόs που θα ταξιδέψει στο παρελθών θα βρεθεί πιθανότατα σε ένα διαφορετικά παρελθόν από το πραγματικό. Αν προσπαθήσει να επηρεάσει πράγματα και καταστάσειs εκεί που θα βρεθεί (αν δηλαδή προσπαθήσει να παίξει με την ιστορία), θα επηρεάσει την ιστορία και την ροή των πραγμάτων του παράλληλου κόσμου και όχι του πραγματικά δικού του παρελθόντος .


’λλες προσπάθειες κατασκευής της μηχανής του χρόνου Ο Ιταλός μοναχός Ερνέπι Πελλεγρίνι με την βοήθεια ομάδος επιστημόνων κατόρθωσε να κατασκευάσει έναν ηλεκτρονικό υπέρεγκέφαλο με τον οποίο επιτυγχάνεται η αναπαράσταση οπτικώς και ακουστικός μιας ενέργειας από ένα κατά βούληση μακρινό παρελθόν, από τα ίχνη της! Η ιδέα βασίζεται στην αρχή του φυσικού νόμου, κατά Τον Οποίο ουδεμία δύναμη ή ενέργεια δεν χάνεται στο διάστημα. Αφού ο χωροχρόνος «αποτυπώνει» αυτές τις ενέργειες, . Οι δημοσιογράφοι ρωτούσαν επίμονα τον μακαρίτη Πελλεγρίνι - ο οποίος τότε κατείχε έδρα καθηγητή στο ωδείο Μπενετέτο Μαρτσέλι στο μάθημα της πρεπολυφωνίας (προπαρασκευασπκή διδασκαλία που συνθέτη πολύγλωσσα μουσικά «τεμάχια») - να τους αναλύσει τις εργασίες του για τη δυνατότητα μετακίνησης στο χρόνο. Ο Ερνέττι τους εξήγησε ότι κάθε κύμα παριστά ένα ορισμένο σχήμα ενέργειας το οποίο δεν χάνεται. Σκέφτηκε ότι Θα ήταν εφικτό να ξαναμεταβάλει την ενέργεια αυτή στην αρχική της σύνθεση και τα ηχητικά κύματα να ξαναγίνονται ακουστή μουσική ακόμη και από 1000 χρόνια στο παρελθόν και πιο πέρα! Κάθε άνθρωπος σύμφωνα με τον ίδιο αφήνει δύο ίχνη σε όλη του την ζωή έως τον θάνατό του:

ένα ηχητικό και ένα «DNA προσωπικότητας», διαφορετικό για κάθε άνθρωπο. Τα ηχητικά και οπτικά κύματα μετά την εκπομπή τους δεν σβήνουν ποτέ αλλά μετατρέπονται.Ο ίδιος ισχυριζόταν πως κατά την εφαρμογή της τονοτεχνικής αυτής μεθόδου, κατόρθωσε να ηχογραφήσει μουσικά κομμάτια Αιγυπτιακά, Ασσυριακά, Βαβυλωνιακά και Σουμεριακά και αργότερα Ρωμαϊκά και Ελληνικά. Σύμφωνα με τον διακεκριμένο Δρα. Χάρολντ Πούτωφ και τους επιστήμονες Τσέρτς και Σόουλντερς του Ινστιτούτου προηγμένων μελετών στο Ώσην του Τέξας, <όλα είναι ενέργεια>. Πάνωατην Ενέργεια του Μηδενικού σημείου ή Κενού ο χωροχρόνος, η ύλη και η ενέργεια δεν είναι τίποτε περισσότερο από μία αναδίττλωση του κενού ! Και «ένας λαμπτήραςΚενού περιέχει ενέργεια ικανή να αναβράσει όλες τις θάλασσες του πλανήτη μας» (Τα λόγια ανήκουν στους Δρ. Ρίτσαρντ Φέινμαν και Τζών Γουίλερ)!

Ο Πελεγρίνι κάλεσε τον Πορτογάλο Ντε Μάϊος και άλλους έντεκα επιστήμονες για να τον βοηθήσουν στην υλοποίηση των μελετών του. Αν και ιερωμένος και κάτοχος διπλώματος Θεολογίας, ο π. Ερνέπι πολεμήθηκε από το Βατικανό, αλλά σήμερα η «Μηχανή» που κατασκεύασε ο Π. Ερνέτι λέγεται ότι βρίσκεται σε άκρως απόρρητη Βάση στη Ρώμη, κλεισμένη σε θωρακισμένο δωμάτιο και φρουρούμενη μέρα-νύχτα, για ευνόητους λόγους υψίστης ασφάλειας. ·Ο Σουηδός Γ. Γιούργκενσον χρησιμοποιώντας ένα ειδικό ραντάρ και ένα ραδιοφωνικό δέκτη, κατόρθωσε να συλλαμβάνει φωνές από το.. υπερπέραν που ο ίδιος πιστεύει ότι είναι αναπαραγωγές φωνών του παρελθόντος. Τα πειράματα του Σουηδού τεχνικού και διευθυντή της σουηδικής ραδιοφωνίας και τηλοψίας καθώς και του Τ. Λάουρεντ καθηγητή στο Πολυτεχνείο της Στοκχόλμης έδειξαν μάλιστα ότι η καθαρότητα των φωνών επηρεάζεται από τις φάσεις της Σελήνης καθώς επίσης και από τις ατμοσφαιρικές διαταραχές. Καταιγίδες εκλείψεις ηλίου και βόρειον σέλας τις κάνουν εξαιρετικά ασθενείς. Όπως είναι γνωστό αυτά είναι φαινόμενα, τα οποία επιδρούν επί των μαγνητικών πεδίων της γης. Είναι επίσης αξιοσημείωτο πως η επιβεβαίωση του πειράματος οδηγεί στην ύπαρξη ενός «παγκόσμιου μέσου» στο οποίο αποτυπώνονται οι φωνές και αυτό δεν είναι άλλο από τον αιθέρα των αποκρυφιστών, που φαίνεται ότι επιστρέφει πανηγυρικά παρά την τρομερή προσπάθεια που έγινε για την απόρριψή του... Οι δύο Σουηδοί ερευνητές πιστεύουν ότι σύντομα Θα είναι δυνατόν να έχουμε και εικόνες από το παρελθόν!

Μονταουκ .Η άλλη <μηχανή του χρόνου> έγινε στο Μονταουκ του Λονγκ Αιλαντ στα υπόγεια μίας αεροπορικής βάσης .Εκεί προσπάθησαν να καμπυλώσουν πιο αποτελεσματικά το Χρόνο, ανέπτυξαν μια ειδική κεραία, που την ονόμασαν Κεραία Δέλτα - Τ. Αυτή αποτελείτο από τρεις βρόγχους που περιέγραφαν μια συνάρτηση δέλτα. Ήταν ουσιαστικά τρεις μαγνητικοί πομποδέκτες σε ορθές γωνίες μεταξύ τους, με άλλα λόγια τρεις ορθογώνιοι βρόγxοι. Με την ορθή ττεριστροφή μπορούσαν να έχουν πρόσβαση στον υπερΧώρο. Είχαν δηλαδή ορθές περιστροφές τανυστικής τάσης. Κινώντας σωστά τα Τρία μέρη της κεραίας, έπαιρναν στο Κέντρο της μια χωροΧρονική πύλη. Η Ίδια η κεραία φαίνεται σαν μια πυραμίδα με μια ανεστραμμένη πυραμίδα στη κορυφή της γι' αυτό την έλεγαν και πυραμιδική κεραία.

Η καρέκλα ήταν υπόγεια τοποθετημένη, ανάμεσα ατην κεραία Δέλτα-Τ και την κεραία στο έδαφος. Η κεραία Δέλτα-Τ παρήγαγε τανυστές Χρονικής τάσης που ζευγνύονταν με το ηλεκτρικό πεδίο για να παράγουν τον έλεγχο του τανυστή πλήρους Χρόνου. Χρησιμοποίησαν πεδία τουίστορ και σπίνορ για να σχηματίσουν μια ΧωροΧρονική πύλη. Η Χρονομηχανή ήταν σε πλήρη επιχειρησιακή λειτουργία το 1979. Στην αρχή έπρεπε το άτομο στη καρέκλα να δημιουργεί τη δίνη, γιατί δεν είχαν την Τεχνική ικανότητα να το κάνουν από μόνοι τους. Τώρα όμως η δίνη μπορεί να παραχθεί μηχανικά. Η ισχύς ήταν ανάμεσα στα γιγαβατ και τα τεραβάτ, μια πραγματικά τρομακτική ισχύς. Η δίνη μπορούσε να έχει διάμετρο περίπου πέντε μιλίων. Η Θεωρία ήταν όπως είπαμε απλή.

Τα χρονοτούνελ που δημιουργήθηκε ήταν σαν ένα παράξενο σπειροειδές τούνελ, που ήταν φωτισμένο σε όλο το μήκος του. ’ρχιζες να μπαίνεις και ξαφνικά τραβιόσουν μέσα του... Δεν ήταν τόσο ότι περπατούσες σε αυτό, αλλά σαν κάτι να σε προωθούσε μέσα από αυτό. Το εκπληκτικό είναι ότι κανένας δεν έχει «συλλάβει» κανένα απτό μέλλον Πέρα από την ημερομηνία 2012 μ.Χ. Όλοι Οι πειραματισθέντες δήλωσαν ότι υπάρχει σε αυτήν ένας πολύ απότομος «τοίχος», Χωρίς τίποτα στην άλλη μεριά.



Οι ψυχικοί ταξιδιώτες Η αρχική ανάμειξη της ... με τα ψυχικά Θέματα ξεκίνησε όταν άρχισε να δουλεύει με άτομα που ήταν από τη φύση τους ψυχικά ευαίσθητα. Το πρόγραμμα που είχε σαν σκοπό την ανάπτυξη ενός ψuχικού "ερευνητή "έφερε το αποτέλεσμα τη στρατιωτική εξερεύνηση των ψυχικών τεχνικών στο Θέμα της συλλογής πληροφοριών. Δύο σχέδια είναι άξια αναφοράς σχετικά με αυτό το Θέμα. Το πρώτο ήταν η εργασία του καθηγητή Robert Jahn στο Πανεπιστήμιο του Πρίνσετον, στο εργαστήριο PEAR (Εργαστήριο Ερευνών Μηχανικών Ανωμαλιών), και το εργαστήριο της ΗΕΑ, στο διεθνές εργαστήριο SRI (Πρώην Ινστιτούτο Ερευνών του Στάνφορντ) υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Harold Ρυthοff

Μια από αυτές τις ειδικές μονάδες είχε κωδικό όνομα Αποκόλληση G (G από το "Grill Flame ) που δεν εμφανιζόταν σε κανέναν από τους οργανικούς τομείς του στρατού. Η Αποκόλληση G είχε αναλάβει την αρχική έρευνα της χρήσης ψυχικών τεχνικών για τη διείσδυση στα πλέον απόρρητα στρατιωτικά σχέδια των εχθρών . Σύντομα έγινε εμφανές ότι το σχέδιο απέδιδε χρήσιμες πληροφορίες.
Το πρόβλημα της επέκτασης του σχεδίου ήταν ότι το φαινόμενο της ΗΕΑ δεν είχε αναγνωριστεί από την επιστημονική κοινότητα. Ο στρατός χρειαζόταν κάποια μέθοδο για να δώσει στο φαινόμενο μεγαλύτερο επιστημονικό κύρος, ώστε να μπορέσει τελικά να αποδώσει εγγράφως τις προσπάθειές του και να αυξήσει τη χρηματοδότησή του. Έτσι, στη προσπάθειά τους να δώσουν κύρος στο φαινόμενο, άρχισε η χρηματοδότηση μερικών επιστημονικών εργασιών.

Οι αρχικές προσπάθειες της συλλογής πληροφοριών με ψυχική μέθοδο είχαν επικεντρωθεί στη διατήρηση καταστάσεων μεταλλαγμένης συνειδητότητας σε ανθρώπους που ήταν από τη φύση τους ψυχικά ευαίσθητοι. Πρακτικά, αυτό είχε σχέση με ένα άτομο το οποίο ήταν ξαπλωμένο σε ένα κρεβάτι με ηλεκτρόδια που ήταν συνδεδεμένα με το κεφάλι και τα πόδια του. Τα ηλεκτρονικά όργανα χρησιμοποιούνταν για να δείξουν ότι το υποκείμενο είχε πετύχει μια αντιστροφή πολικότητας 180 μοιρών στο ηλεκτρικό δυναμικό τού σώματός του - που ήταν η πιο συνηθισμένη ένδειξη ότι είχε πετύχει κατάσταση μεταλλαγμένης συνειδητότητας. Ενα άλλο άτομο που βρισκόταν στο δωμάτιο, το οποίο ονομαζόταν "διευκολυντής" έδινε οδηγίες στο άτομο να κινηθεί προς το στόχο ( χώρο χρόνο )και να αναφέρει τι έβλεπε. Αν και με τα πειράματα αυτά σuγκενιρώνονταν αρκετά σημαντικές πληροφορίες, αυτές δεν συμφωνούσαν πάντα μεταξύ τους.

"Ήταν το 1982 όταν ο Ingo Swann έκανε τις επαναστατικές ανακαλύψεις του στην ΠΕΑ, με την ανάπτυξη των πρωτοκόλλων τα οποία Θα μπορούσαν να υποστηρίξουν τη συγκέντρωση ακριβών πληροφοριών. Ο Swann έκανε τις ανακαλύψεις του κατά τη διάρκεια πολλών ετών, συμμετέχοντας σε πειράματα τα οποία διεξάγονταν σε διάφορα επιστημονικά ινστιτούτα, Ανακάλυψε μια μέθοδο FlEA η οποία βασιζόταν στη χρήση των γεωγραφικών συντεταγμένων. Αυτή η μορφή έγινε γνωστή σαν "ΠΕΑ με συντεταγμένες . Πράγματι με της τεχνικές αυτές κατορθώσαμε να ταξιδέψουμε στον χρόνο και σε επιλεγμένες γεωγραφικές περιοχές, η εμπειρία ήταν ασύλληπτες εικόνες για το κοινό νου , η επαφή και συνομιλία ( όπου ήταν δυνατό )με ανθρώπους διάφορων χρονικών επιπέδων έφερε συνταρακτικές γνώσεις αλλά και ανατροπή για πολλά πιστεύω για διάφορες ομάδες ανθρώπων .ΟΙ ανακαλύψεις τονίστηκαν ότι θα παραμείνουν ΑΚΡΟΣ απόρρητες.Επιχειρήσαμε και ταξίδια στο μέλλων με ανάλογες εικόνες όπου και εντοπίσαμε και την εμπειρία εξωγήινων επαφών . Αργότερα, η ομάδα στάλθηκε αρχικά στο Ινστιτούτο Μονρόε στη Βιρτζίνια .


Ψυχοφάρμακα και ο άλλος Χρόνος Προσοχή τα παρακάτω αναγραφόμενα διαπιστώθηκαν μετά από επιστημονική έρευνα και απόλυτο έλεγχο του πειραματιζόμενου . Το άρθρο δημοσιευτεί στο περιοδικό Τ.Ματι Τ85 Σ 29-30 .ΤΑ Ναρκωτικά προκαλούν σοβαρές βλάβες στην υγειά Ορισμένες χημικές ουσίες προκαλούν παραισθήσεις μειώνοντας την αισθητηριακή είσοδό, αυξάνοντας την αντίσταση του νευρικού συστήματος κι ελαττώνοντας έτσι τη μετάδοση των νευρικών ώσεων.

’λλα παραισθησιογόνα αυξάνουν τις νευρικές μεταδόσεις, διασπώντας την κανονική είσοδο των πληροφοριών και μπλοκάροντας τα νευρικά κυκλώματα. Πολλά παραισθησιογόνα που παράγονται από βότανα φαίνονται να λειτουργούν με αυτό Τον τρόπο, όπως Το LSD, η ψιλοκυβίνη, και μεσκαλίνη

Όταν τα παραισθησιογόνα ναρκωτικά χορηγηθούν σε φαρμακολογικές δόσεις (μη τοξικές υπερδόσεις), Δημιουργούν μεγάλες παραμορφώσεις στην αντίληψη και συνήθως παραισθήσεις - χωρίς να προκαλούν απώλεια της συνείδησης. Ο γνωστός φιλόσοφος και συγγραφέας Αλαν Ουάτς, ήθελε να βρει αυτό που ο ίδιος ονόμαζε «ουσιαστικό στοιχείο» ή «ενεργό συστατικό» της μυστικιστικής εμπειρίας. Έψαχνε δηλαδή τον κοινό βασικό παράγοντα πέρα από ύλες τις παραδοσιακές τεχνικές (νηστεία, συγκέντρωση, ασκήσεις αναπνοών, προσευχές, ψαλμους ς και χορούς) που οδηγεί κατευθείαν στη μυστικιστική εμπειρία. Έτσι πειραματίσθηκε με: το LSD-25, τη μεσκαλίνη, και την ψιλοκυβίνη Στην πορεία δύο πειραμάτων εξεπλάγη ανακαλύπτοντας ότι οι καταστάσεις συνείδησης που βίωνε ήταν παρόμοιες με τις σημαντικότερες μυστικιστικές εμπειρίες που είχε διαβάσει. Ο ’λαν Ουάτς αναφέρει:

«Οι εμπειρίες μου με τα ψηχεδελικά είχαν Τέσσερα κύρια χαρακτηριστικά. Το πρώτο χαρακτηριστικό είναι η επιβράδυνση τουχρόνου, η συγκέντρωση στο παρόν. Αποκτά Κανείς επίγνωση της τεράστιας σημασίας και ενδιαφέροντος αυτού που συμβαίνει ακριβώς εκείνη τη στιγμή. Το δεύτερο χαρακτηριστικό Θα το ονομάσω επίγνωση της πολικότητα ς. Αυτό είναι η ζωντανή συνειδητοποίηση ότι οι καταστάσεις, τα πράγματα και τα γεγονότα που Θεωρούμε συνήθως αντίθετα, είναι στην πραγματικότητα αλληλοεξαρτώμενα, όπως το μπρος και ΤΟ Πίσω ή οι πόλοι ενός μαγνήτη. Το τρίτο χαρακτηριστικό που Προέρχεται από το δεύτερο, είναι η επίγνωση της σχετικότητας. Βλέπω ότι είμαι ένας σύνδεσμος σε μια άπειρη ιεραρχία διαδικασιών και όντων, που κυμαίνονται από τα μόρια Των βακτηριδίων και των εντόμων μέχρι τα ανθρώπινα όντα και μπορεί μέχρι τους αγγέλονς και τους Θεού ς !...

Το Τέταρτο χαρακτηριστικό είναι η επίγνωση της αιώνιας ενέργειας με τι με τη μορφή ενός έντονου λευκού φωτός...



Βιβλιογραφία Οι άμμοι του Χρόνου ( Γιώργος Μπαλανος)
Ο παράξενος κόσμος του Τσαρλς Φορτ Αρχέτυπο
Το πείραμα της Φιλαδέλφειας Ωρορα
Το τυχαίο σύμπαν Κασταρακη
Χάος
Ενοποίηση των θεμελιωδών δυνάμεων Κάτοπτρο
Το κοσμικό ταξίδι Εσοπτρον
Διάφορα περιοδικά
Τρίτο μάτι τεύχη 83 -85
HUFORC

ΠΗΓΗ