Επικοινωνία δεν έχουμε ......

Βρε όταν έρθει ο τύπος και σε βρίζει, λέγοντας μάλιστα συνέχεια :
-"γιατί ρε φίλε εμένα; Γιατί όχι κάποιον άλλο;"
και περιμένει ένας Θεός ξέρει τι απάντηση ................. του εξηγείς λοιπόν εσύ,
- " δεν είσαι ο μόνος, είναι άλλοι δεκαπέντε, δεν αδικήθηκες", "λάβαμε υπόψιν μας παλαιότερες επιλογές, από τις οποίες είχες εξαιρεθεί, έπρεπε να είσαι εσύ τώρα"
-γιατί ρε φίλε εμένα (συνεχίζει αυτός)
-Να κοίτα εδώ, έτσι έγινε (και του το δείχνεις έντυπες αποδείξεις)
-γιατί ρε φίλε εμένα, γιατί όχι εσύ ή ο άλλος (λέει ξανά)
-Κοίτα πως έχουν τα πράγματα, βάζεις κάποιον μια-δύο  φορές, να αποφύγεις εσένα, αλλά κάποια στιγμή φτάνει και η δική σου η σειρά. Ειδικά αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι.
-γιατί ρε φίλε εμένα (το βιολί του αυτός)
-Giati i dikaiosyni einai pragmatiki kai prospathoume me kathe tropo na tin kratisoume zontani
-γιατί όμως εμένα δεν καταλαβαίνω (συνεχίζει ακάθεκτος)
-because justice is every mans right
-γιατί ρε συ, εγώ έτσι, εγώ αλλιώς  (συν........)

Πες μου εσύ σε ένα τέτοιο άτομο που δεν είναι δεκτικό, που δεν είναι έτοιμο να ακούσει ότι οι άλλοι έχουν να πουν. Που η δικαιοσύνη η σωστή, είναι μόνο αυτή που αποδίδεται στο πρόσωπό του. Ρε αυτός σε ότι γλώσσα και να μιλά. Σε ότι γλώσσα και να του μιλήσεις. Αυτός περιμένει να του πεις μόνο, " Έχεις δίκαιο δεν έπρεπε να περιλάβω εσένα στην επιλογή, έπρεπε να βάλω ....... ". Ακόμα και σε greeklish να του έλεγα αυτό που θέλει να ακούσει, θα ήταν η καλύτερη γλώσσα ..............................

Επι- κοινωνία δεν έχουμε ........................... χανόμαστε στον κόσμο μας, στις μοναδικές ατομικές σκέψεις μας, δεν υπάρχει δεύτερη επιλογή από αυτή που μοναχοί μας επιλέξαμε, και αφορά αποκλειστικά εμάς.  

Ας μάθουμε να επικοινωνούμε πρώτα, να είμαστε έτοιμοι να ακούμε πρωτίστως και κατ' επέκταση να δεχόμαστε και μια δεύτερη γνώμη.

Σαράντης Κώνστας

ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ

«Η πατρίδα δεν υπάρχει από τη φύση, όπως δεν υπάρχει από τη φύση σπίτι, αγρός, χαλκουργείο ή ιατρείο. Αντίθετα, καθένα απ’ αυτά γίνεται, ή μάλλον ονομάζεται, αναφορικά προς αυτόν που μένει εκεί και τα χρησιμοποιεί.” – Αρίστων

«Δεν είμαι ούτε Αθηναίος ούτε Έλληνας, αλλά πολίτης του κόσμου». - Σωκράτης



«Βλέπεις τον χωρίς όρια αιθέρα επάνω, που κρατά τη Γη μέσα στην απαλή του αγκαλιά; Αυτά είναι τα σύνορα της πατρίδας μας, και εδώ κανείς δεν είναι ούτε εξόριστος ούτε ξένος ούτε αλλοδαπός. Εδώ είναι ίδια η φωτιά, το νερό και ο αέρας. Ίδιοι είναι οι άρχοντες και οι διοικητές και οι πρυτάνεις, ο Ήλιος, η Σελήνη και ο Αυγερινός. Ίδιοι είναι οι νόμοι για όλους, και προέρχονται από το ίδιο πρόσταγμα και την ίδια αρχή, τα ηλιοστάσια, τις ισημερίες, τις Πλειάδες, τον Αρκτούρο, τις εποχές της σποράς και της φύτευσης. Και ένας είναι ο βασιλιάς και κύριος, ο Θεός, που κρατά την αρχή και το μέσον και το τέλος του παντός. Τον ακολουθεί η Δικαιοσύνη, που είναι τιμωρός όσων υπολείπονται του θείου νόμου. Αυτή τη Δικαιοσύνη είναι η φύση μας να τηρούμε όλοι οι άνθρωποι προς όλους τους ανθρώπους σαν να είναι συμπολίτες μας» – Πλούταρχος



«Για τον σοφό άνθρωπο όλη η γη είναι βατή, προσβάσιμη. Γιατί της αγαθής ψυχής πατρίδα είναι ο κόσμος όλος» -Δημόκριτος


ΠΗΓΗ 

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΚΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΤΕΣ

Οι πόρτες άνοιξαν.
Ο φρουρός έδωσε μια σπρωξιά και ο ταλαίπωρος διευθυντής βρέθηκε μέσα στην Αρένα.  Ο λαός ξέσπασε σε χειροκροτήματα και ζητωκραυγές. Επιτέλους, θα φαγωθεί ένας διευθυντής. 
Ο διευθυντής κοίταξε γύρω του σαν χαμένος.  Δεν μπορούσε να πιστέψει ότι του συμβαίνει αυτό. Λίγες μόλις μέρες πριν, ήταν ακόμα ένας αξιοσέβαστος διευθυντής, με το δρύΙνο γραφείο του, με ....
τις κουστουμιές του, με τις καλλίγραμες γραμματείς του, με τους αυλικούς του, και τώρα ξαφνικά, η φούσκα έσκασε, το όνειρο χάθηκε, και να που βρέθηκε αυτός, κοτζάμ διευθυντής, στη μέση της αρένας, να βλέπει ανθρώπους που θα περιφρονούσε λίγες μέρες πριν, να φωνάζουν δυνατά, και να ζητάν αίμα, το αίμα αυτουνού που μέσα σε μια νύχτα τα έχασε όλα και έγινε σκιά του παλιού του εαυτού.
Εψαξε με το μάτι του το Βασιλιά. Να οι αυλικοί. Γιατί κοιτάζουν μακριά; έγνεψε με το χέρι του στο βασιλιά. "Βασιλιά μου..." πρόλαβε να πει, μα πριν προλάβει να του πει "... έκανα ότι ακριβώς μου είπες, κορόΙδεψα, έφαγα, έκλεψα, καταχράστηκα, ότι κάνουν οι καθώς πρέπει άνθρωποι δηλαδή, και τώρα γιατί όλοι αυτοί οι αυλικοί κάνουν σαν να μην ξέρουν τίποτα από όλα αυτά και να που εγώ ...."
Ο Βασιλιάς κατέβασε το δάχτυλο.
Οι πόρτες άνοιξαν και τα πεινασμένα λιοντάρια χύμηξαν πάνω στον παγωμένο από το φόβο διευθυντή. Ο λαός ξεσηκώθηκε και σκέπασε με φωνές και χειροκροτήματα τις κραυγές. Πριν τον δαγκώσει το λιοντάρι στο λαιμό, ο δύστυχος διευθυντής, είδε στην πρώτη σειρά στους θεατές, έναν γνωστό του, έναν που τρώγαν κάθε μέρα μαζί, να τον κοιτάζει με γουρλωμένα μάτια και να φωνάζει από χαρά που ένας κλέφτης διευθυντής θα τιμωρούνταν επιτέλους σκληρά.
Ο Βασιλιάς κοίταξε γύρω του ευχαριστημένος. Ο κόσμος είχε ενθουσιαστεί, τα λιοντάρια ήταν χορτάτα, και ο ενοχλητικός διευθυντής δε θα τον ενοχλούσε πια. Κοίταξε μεγαλόπρεπα προς τους αυλικούς. Ηταν όλοι τους μέτριοι μαθητές, αλλά αυτούς τουλάχιστον μπορούσε να τους ανεχτεί, τουλάχιστον μέχρι να γίνει ολόκληρη η δουλειά, να γίνει δηλαδή αυτός, ο ένας και μοναδικός πανίσχυρος Βασιλιάς.
Οι αυλικοί γύρισαν όλοι με μιας. Είχαν απολαύσει το θέαμα, όμως το είχε παρακάνει πια ο Βασιλιάς, κάθε εβδομάδα και έναν διευθυντή, κάθε μήνα και έναν αυλικό, και είχαν αρχίσει να νιώθουν κι αυτοί, ότι ο Βασιλιάς τους που κοιτούσε με την ίδια περιφρόνηση το λαό, άλλαξε τώρα ξαφνικά, τώρα που κοντεύει να τελειώσει η δουλειά, και τώρα αυτούς τους σεβαστούς αυλικούς, τους έδινε ο Βασιλιάς βορά στο λαό, για να τον κρατάει ήσυχο και κανείς δεν ήξερε πια, αν την επόμενη φορά, θα ήταν ο ίδιος αυτός που θα βρισκόταν στη μέση της αρένας.
Ο λαός δεν τα καταλάβαινε όλα αυτά. Του άρεσε απλώς να βλέπει λιοντάρια να ξεσκίζουν διευθυντές και αυλικούς. Και να πηγαίνει στοίχημα στα πρακτορεία του οπάπ ποιο θα είναι το πρώτο λιοντάρι που θα ριχτεί.

ΘΑΛΑΜΟΦΥΛΑΚΑΣ

ΠΗΓΗ 

Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΥΛΟΥΡΙ..

.....Έξω στο δρόμο άνθρωποι σκυφτοί, θαρρείς απόλυτα υποταγμένοι πια στη μοίρα τους, συμβιβασμένοι ακόμα και στην ιδέα του επικείμενου αφανισμού τους, για τον οποίο τους είχαν πείσει πως αυτοί και μόνο ήταν υπεύθυνοι... Σκέφτηκα, πόσο ακόμα θ’ αντέξει το μπαλόνι την πίεση της καρφίτσας που επίμονα το πολιορκεί; Πότε άραγε θα τινάξει τα φτερά της η πεταλούδα της «θεωρίας του χάους», να προκαλέσει καταιγίδα κι ανεμοστρόβιλο που θα ισοπεδώσουν τον βολικό μας μικρόκοσμο που τόσο είχαμε νομίσει ακλόνητο; Πότε θα γίνει το κακό, το φονικό «δι ασήμαντον αφορμήν», όπως έλεγαν παλιά στα δικαστήρια και στις εφημερίδες, και ποια θα είναι η σταγόνα που θα ξεχειλίσει το ποτήρι;
Θυμήθηκα τότε μια ιστορία που είχα ακούσει χρόνια πριν, για ένα κουλούρι που είχε παίξει το ρόλο της «πεταλούδας» σε μια οικογενειακή τραγωδία...
Η οικογένεια φτωχή, τέσσερις άνθρωποι στοιβαγμένοι στα λίγα τετραγωνικά ενός υπόγειου μιας πολυκατοικίας στην οποία ο πατέρας δούλευε σαν θυρωρός και η μητέρα σαν καθαρίστρια. Ο Νίκος (ας τον ονομάσουμε έτσι) έκανε όνειρα για σπουδές, για μια καλή θέση στην κοινωνία μακριά απ’ τη μιζέρια που ήξερε, για μια ευτυχισμένη ζωή πλάι στην κοπέλα που τον λάτρευε...
Τα χρόνια εκείνα, όμως, δεν ήταν επιτρεπτό να φτιάξει τη ζωή του ο αδελφός προτού «αποκαταστήσει» την αδελφή του. Την αδελφή του Νίκου την ζήτησε ένας υδραυλικός. Καλό παιδί, μα ήθελε κι αυτός το κάτι τι του για να ξεκινήσει μια δική του δουλειά, χωρίς αφεντικό να του φωνάζει συνέχεια πάνω απ’ το κεφάλι. Ο πατέρας και η μάνα έπεσαν στα πόδια του: «Νίκο μου, μόνο εσύ μπορείς να βοηθήσεις τώρα. Να φτιάξουμε την προίκα της, και μετά έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου!»
Με καρδιά βαριά από το αίσθημα του χρέους και τη θλίψη για όσα θα έπρεπε ν’ αφήσει πίσω, αποχαιρέτησε την αγαπημένη του που του ορκίστηκε πως θα τον περιμένει όσο χρειαστεί, και κίνησε για μια ξένη χώρα, εργάτης στα ορυχεία. Δούλεψε για χρόνια σκληρά, και το μισθό –που ήταν καλός- τον έστελνε πάντα σπίτι, έξω από τα δικά του αναγκαία μικροέξοδα. Μέχρι που κάποια στιγμή αρρώστησε σοβαρά από τη σκόνη και την υγρασία, και οι γιατροί τού είπαν πως θα έπρεπε να σταματήσει...
Αναγκάστηκε να γυρίσει πίσω. Άλλωστε, είχε ήδη στείλει αρκετά χρήματα για να κάνει την προίκα η αδελφή του, που ζούσε τώρα με τον άντρα και τα παιδιά της σε ένα ευρύχωρο διαμέρισμα πάνω ακριβώς από το μοντέρνο κατάστημα ειδών υγιεινής που είχαν ανοίξει. Αυτός όμως είχε καταφέρει μέσα σ’ αυτά τα χρόνια να βάλει λίγα λεφτά στην άκρη, για να ξεκινήσει και τη δική του ζωή με τη γυναίκα που τον περίμενε καρτερικά, στα μαλλιά της οποίας –όπως και στα δικά του- είχαν κάνει την εμφάνισή τους οι πρώτες άσπρες τρίχες...
Μα η άτιμη η ζωή αλλιώς τα λογαριάζει! Ο γαμπρός είχε ξανοιχτεί πολύ στην αγορά, παίρνοντας δάνεια που δεν μπορούσε να ξεπληρώσει. Είχε ακούσει και κάτι φίλους που τον «έψηναν» καιρό για το Χρηματιστήριο... Τώρα η τράπεζα απειλούσε να τους πάρει το σπίτι. Και μέσα σ’ όλα αυτά, οι σχέσεις του ζευγαριού δεν πήγαιναν καλά (λέγαν πως εκείνος κάποιαν έβλεπε τα Σαββατοκύριακα που πήγαινε μόνος εκδρομές...). Οι γονείς, γέροι και μικροσυνταξιούχοι πια, έπεσαν πάλι στα πόδια του: «Νίκο μου, μόνο εσύ μπορείς να βοηθήσεις. Κι αν όχι για την αδελφή σου, κάντο για τ’ ανίψια σου, που θα μείνουν στο δρόμο και δίχως πατέρα!»
Κι εκείνος, πειθήνιο πάντα όργανο της οικογενειακής ηθικής, άνοιξε αδιαμαρτύρητα το σεντούκι κι έβγαλε από μέσα τις τελευταίες, πολύτιμες οικονομίες του. Πράγμα που σήμανε και το οριστικό τέλος των δικών του ονείρων, αφού η γλυκιά και καρτερική αιώνια μνηστή του δεν άντεξε άλλο στην πίεση της οικογένειάς της και είπε απρόθυμα το «ναι» σε μια καλή πρόταση...
Τώρα πια συντηρούσε τον εαυτό του κάνοντας τον θυρωρό στην ίδια πολυκατοικία που μεγάλωσε, ζώντας μαζί με τους γέρους στο ίδιο πάντα υπόγειο. Η μεγαλύτερη –ίσως κι η μοναδική- χαρά της μέρας του ήταν όταν ξεπρόβαλλε το πρωί στην είσοδο ο κουλουράς, να του αφήσει για δυο δραχμές το καθημερινό του κουλούρι που θα το απολάμβανε λίγο-λίγο στη βάρδια. Εκείνη τη μέρα, όμως, είπε να το φυλάξει για το απόγευμα, με τον καφέ. Το τύλιξε προσεχτικά σε μια πετσέτα, και το ακούμπησε τελετουργικά στο τραπέζι της κουζίνας...
Γυρνώντας στο σπίτι το απόγευμα, είδε πως έλειπε απ’ το τραπέζι το πολύτιμο κουλούρι. Στις φωνές του απάντησε η μάνα του: «Τι κάνεις έτσι; Πέρασε η μικρή, το είδε και το ήθελε. Τι να ‘λεγα, μαλώνει ο θείος; Άντε, τράβα στο φούρνο να πάρεις άλλο. Πω-πω, ούτε του αγγέλου σου νερό δεν δίνεις!»
Θόλωσε το μυαλό του! Άνοιξε το συρτάρι της κουζίνας και πήρε το μεγάλο, το κοφτερό μαχαίρι. Πρώτη έπεσε η μάνα. Μετά ο πατέρας που μόλις γύριζε απ’ το καφενείο. Λίγο αργότερα χτύπησε το κουδούνι στο διαμέρισμα της αδελφής του. Εκείνη την ώρα ήταν όλοι μέσα...
Στο δικαστήριο ο εισαγγελέας ήταν καταπέλτης! Μιλούσε για ένα αποτρόπαιο μαζικό έγκλημα «δι’ ασήμαντον αφορμήν»... Στο τέλος, ο κατηγορούμενος κλήθηκε να υπερασπιστεί τον εαυτό του εξηγώντας την πράξη του. Τότε εκείνος, με ένα παιδικό παράπονο στη φωνή, και λίγο πριν ξεσπάσει σε υστερικό κλάμα, πρόλαβε να αρθρώσει μόνο μια φράση: «Μου πήραν το κουλούρι!»
Η ιστορία –σημαντικά εκτραγωδισμένη στο παρόν κείμενο- είναι αληθινή. Λίγο-πολύ, εξ άλλου, την έχουμε ζήσει όλοι, από τη μία πλευρά ή την άλλη, ως «θύματα» ή ως «θύτες». Σήμερα, ο «Νίκος» θα μπορούσε να συμβολίζει κι έναν ολόκληρο λαό που ακόμα υπομένει καρτερικά... Υπομένει τη φτώχια και την αβεβαιότητα για το αύριο, τις χυδαίες εθνικές προσβολές από αλαζόνες ξένους πολιτικούς και φτηνές αλλοδαπές φυλλάδες, την προκλητικότητα ντόπιων «κορακιών» που θησαύρισαν στραγγίζοντας τα τελευταία αποθέματα του εθνικού πλούτου, τους γελοίους αλληλοσπαραγμούς πολιτικών σχηματισμών που τους αρκεί να κατέχουν την εξουσία έστω και πάνω σε ερείπια... Αντιμέτωπος, όμως, ο λαός αυτός και με τις ίδιες του τις ενοχές για τη δική του την κατάντια, μέσω απερίσκεπτης διολίσθησης στην τεχνητή ευμάρεια και τον ακόρεστο υπερκαταναλωτισμό...
Το βασανιστικό ερώτημα που αρχίζει να στοιχειώνει στο μυαλό μας είναι αν θ’ αντέξει σ’ αυτή την πίεση, ή μήπως μια μέρα εμφανιστεί στο τραπέζι κάποιο «κουλούρι» για να παίξει τον σατανικό ρόλο της χαοτικής πεταλούδας. Κι αυτό το επεισόδιο δεν θα είναι πια θέμα για ατάλαντους διηγηματογράφους, αλλά για τους ιστορικούς του μέλλοντος!

ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΣ

 

 

ΠΗΓΗ 

Ο Μαύρος Ηλιος Της Υπαρξης

Με τα δικά μας, σάρκινα μάτια, δεν μπορούμε να τα δούμε όλα…

Με τα μάτια της ύπαρξης μπορούμε να δούμε τα πάντα.

Μονάχα που θα πρέπει να τα φωτίζει ένας άλλος ήλιος, όχι ο γνωστός μας κόκκινος –ή λευκός κατά την μυητική έννοια- αλλά ο μαύρος ήλιος της ύπαρξης.

Δεν τον ξέρουμε, είναι αθέατος σε μας όπως είναι για τα τυφλά κουτάβια όλα γύρω τους.

Κάποιοι όμως, οι όλβιοι ανάμεσά μας, γνωρίζουν καλά το φως του μαύρου ήλιου.

Και γι’αυτούς είναι αφόρητο να ζουν στη δική μας ‘βιόσφαιρα’.

. . .

Ο Οδυσσέας ακολουθεί μια πορεία από την ανατολή προς τη δύση.

Ο γνωστός, ‘εξωτερικός’ Οδυσσέας.

Ξεκινά από την αβεβαιότητα του χθες για να καταλήξει στην αβεβαιότητα του αύριο.

Μοναδική του ‘σανίδα’ το σήμερα, ο αγώνας του, η αγωνία του, η διαρκώς εν εκκρεμότητι ζωή του.

Η ζωή του Οδυσσέα δεν ορίζεται, δεν αναφέρεται σε τίποτε άλλο παρά σε ένα απέραντο Τώρα, σε ένα ωκεάνιο σήμερα που συνθλίβεται στις Συμπληγάδες Πέτρες του ενδόξου πολεμικού χθες και του γεμάτου ειρηνικά έργα αύριο.

Αλλά ο Οδυσσέας δεν φθάνει ποτέ στην Ιθάκη!

Ο πραγματικός ήρωας είναι ‘νεκρός’, έχει ‘πεθάνει’ πριν ξεκινήσει από την μακρινή Τροία.

Ο «εσωτερικός» Οδυσσέας δεν ακολούθησε ποτέ τον ήλιο των ανθρώπων αλλά τον ήλιο των μυημένων, τον ήλιο των ‘νεκρών’.

Ο Οδυσσέας απελευθερώνεται όταν συνειδητοποιεί ότι είναι κιόλας νεκρός, είναι μυημένος, είναι ένθεος και ισόθεος, άρα δεν ανήκει πια στον ανθρώπινο, ιστορικό χρόνο, είναι συνεπώς για όλους και όλα νεκρός.

Μονάχα οι Ήρωες και οι Ημίθεοι τον αναγνωρίζουν και τον υποδέχονται ομοτράπεζό τους. Όχι οι θεοί, γιατί αυτοί είναι δονήσεις διαφορετικής κλίμακας και συχνότητας. Ο Ημίθεοι και οι Ήρωες δονούνται διαφορετικά, επικοινωνούν διαφορετικά και αποτελούν ξεχωριστή Ιεραρχία Μυημένων.

Έχουν γραφεί όλα για τον βασιλιά της Ιθάκης, το ‘νόστιμον ήμαρ’, την άρνησή του να γίνει αθάνατος, την ηρωική του πορεία επιστροφής στην αγαπημένη του γυναίκα, την λατρεμένη του πατρίδα.

Ένας Οδυσσέας, παρ’όλα αυτά, συμβατικός, τοποθετημένος από την δεξιοτεχνία του Ομήρου ανάμεσα στους ανθρώπους και στους θεούς, άλλοτε παίγνιο των διαθέσεων των Ολυμπίων και άλλοτε θαυμαστός και ευφυής άνθρωπος, πολεμιστής και ηττημένος… νικητής. Πεισματάρης, αυθάδης, πανέξυπνος, γοητευτικός, θρασύς, ανυπάκουος, απείθαρχος, γενναίος, ολοκληρωμένος πολεμιστής και βασιλιάς.

Αλλά όλα αυτά και άπειρα άλλα που έχουν γραφεί για τον διάσημο Έλληνα, αναφέρονται στον συμβατικό, εξωτερικό Οδυσσέα. Τον Οδυσσέα της δράσης, της κίνησης προς τα εμπρός, της προσπάθειας κατανόησης του ‘περιβάλλοντος κόσμου’, της αναρώτησης για όσα περιέχει και τον περιέχουν, της θετικής σκέψης, της άρνησης να λησμονήσει τα πάντα με αντάλλαγμα την όλβια αθανασία.

Ο εξωτερικός Οδυσσέας, ο Οδυσσέας του ‘λευκού ήλιου της ύπαρξης’, δεν υπήρξε όμως ποτέ!

. . .

Ως παραμύθι διδακτικό, ως ιστορία υπέροχη, ως περιπέτεια θαυμάσια, ως παράδοση από στόμα σε στόμα και από γενιά σε γενιά, ο Οδυσσέας λειτουργεί και θα λειτουργεί πάντα, θα διδάσκει και θα νουθετεί, θα γοητεύει και θα ερεθίζει, θα εμπνέει και θα δονεί. Αλλά όλα αυτά, είναι στη σφαίρα του μύθου και της παραμυθίας, του φιλολογικού στοχασμού και της επιστημονικής ανάλυσης. Ο αληθινός Οδυσσέας ακολούθησε μια εντελώς διαφορετική πορεία, ακολουθώντας, όπως όλοι οι μυημένοι σε όλες τις εποχές τον αληθινό ήλιο της ύπαρξης, τον μαύρο ήλιο.

. . .

Είναι δύσκολο να εξηγηθούν κάποια πράγματα και ακόμη δυσκολότερο να κατανοηθούν. Ο νους δεν δέχεται ποτέ εκείνο που δεν είναι προγραμματισμένος να δεχθεί. Ο νους είναι ικανός να κάνει απίθανα πράγματα, να εκτελέσει σπουδαίες λειτουργίες αλλά είναι ανήμπορος να λειτουργήσει στον μυητικό αιφνιδιασμό, στην αποκαλυπτική έκρηξη, στο αληθινό φως της Γνώσης.

Όταν λέμε πως ο αληθινός Οδυσσέας δεν γύρισε ποτέ στην Ιθάκη αλλά ακολούθησε την Ατραπό των Μυημένων, ο νους δεν το δέχεται, το εξετάζει ίσως αλλά το απορρίπτει.

Όταν λέμε πως ο αληθινός Οδυσσέας είχε θέαση του Μαύρου Ήλιου της ύπαρξης από πολύ νωρίς στη ζωή του και ήταν νεκρός πολύ πριν αποβιβαστεί από τα νερά του Ελλησπόντου για το μεγάλο ταξίδι του γυρισμού, κανείς δεν το δέχεται.

Όταν λέμε πως ο ‘εξωτερικός’ Οδυσσέας ήταν το απλό φάσμα, η λευκή προβολή στο υλικό πεδίο του αληθινού Οδυσσέα και όλη αυτή η δράση και η μυθιστορία της δεκάχρονης επιστροφής του στην λατρευτή Ιθάκη έχει απλά τον διδακτικό σκοπό που της έδωσαν μέσα στους αιώνες οι υπέροχοι Έλληνες για καθαρά παιδαγωγικούς λόγους και τούτο ακόμα απορρίπτεται.

Κι όμως, κανείς από τους μυημένους δεν ήταν ‘ζωντανός’ με την γνωστή και κοινώς αποδεκτή έννοια του όρου.

Κανείς από τους μεγάλους Διδασκάλους δεν έδρασε κάτω από τον ήλιο των ανθρώπων, γιατί δεν θα μπορούσε να δράσει έτσι. Θα ασφυκτιούσε, θα υπέφερε οδυνηρά, θα ‘πέθαινε’ κάθε στιγμή χωρίς να μπορεί να απελευθερώσει το πνεύμα του. Θα ήταν σα να προσπαθούσε κανείς να αναπνεύσει σε ένα πλανήτη χωρίς οξυγόνο.

Όμως, ποτέ ένα νόμισμα δεν έχει μια όψη.

Ο ήλιος των μυημένων ανθρώπων είναι μαύρος γιατί τους έχει αφαιρεθεί οριστικά κάθε δυνατότητα επιλογής, κάθε δικαίωμα επιλογής, κάθε ευκαιρία επιλογής. Οι μυημένοι και οι Διδάσκαλοι δεν μπορούν να έχουν την απλή ‘καθημερινότητα’ ενός οποιουδήποτε ανθρώπου, δεν μπορούν καν να την σκέπτονται. Το σύμπαν το δικό τους, τούς απαγορεύει κάθε ενέργεια, σκέψη ή δράση που αντιβαίνει στην Αποστολή τους.

Ο Ιησούς δεν είχε δυνατότητα επιλογής. Κάποια στιγμή δείλιασε, λύγισε, θέλησε να αποφύγει το προδιαγεγραμμένο αλλά, τελικά σηκώθηκε και συνέχισε. Και να ήθελε δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.

Μαύρος ήλιος σημαίνει την απόλυτη δέσμευση.

Λευκός ήλιος δεν σημαίνει τίποτε.

Ο πρίγκιπας Σιντάρτα είχε κάθε δυνατότητα να ζήσει όπως περίμεναν όλοι, σαν διάδοχος του θρόνου, ανάμεσα στη χλιδή, την άνεση, τις ηδονές. Μέχρι το κάλεσμά του, μέχρι την στιγμή της στροφής στην πορεία του. Εκεί έδυσε ο λευκός ήλιος και ανέτειλε οριστικά ο μαύρος ήλιος της ευγενικής ύπαρξής του. Η απόλυτη δέσμευση. Ο δρόμος χωρίς επιστροφή. Και ο πρίγκιπας Σιντάρτα έγινε τιθαγκάτα, έγινε Βούδας και από κει και πέρα τέλειωσαν όλα και άρχισαν όλα.

Που και που ο τιθαγκάτα, γκαουτάμα σκεφτόταν την περασμένη του ζωή, σαν σε όνειρο, σαν εικόνα μέσα σε ομίχλη αλλά ήξερε καλά πως δεν υπήρχε πιθανότητα επιστροφής. Ούτε επιθυμία ή σκέψη φυσικά.

Μαύρος ήλιος σημαίνει δρόμος θυσίας, δρόμος προσφοράς, δρόμος αφοσίωσης.

Λευκός ήλιος σημαίνει δρόμος χωρίς περιεχόμενο αλλά δράση άναρχη, τυχηματική, ανάλογα με τις περιστάσεις, τις… συμπτώσεις, τις… ευκαιρίες.

Ο Άλιστερ Κρόουλυ είπε κάποτε πως μπορείς να γίνεις αυτό που θέλεις, εννοώντας ότι μπορείς να γίνεις αυτό που η ψυχή σου θέλει, αυτό που ήσουν προορισμένος να γίνεις και μάλιστα αυτό το λέει Θέλημα, εννοώντας μάλλον την μυστική και αρχέγονη εντελέχεια της Ψυχής να συναντήσει την Αποστολή της και να την εκπληρώσει. Αφού πρώτα όμως αφυπνιστεί. Δηλαδή, αφού πρώτα μυηθείς. Και μάλιστα προχωράει ακόμα παραπέρα και λέει ότι υπό κάποιες προϋποθέσεις, δεν πρέπει να σου σταθεί τίποτα εμπόδιο για να κάνεις αυτό που θέλεις! Και εκεί εγείρονται τεράστια ερωτήματα βεβαίως για το αν το θέλημα το δικό σου όταν συγκρούεται με το αντίστοιχο των άλλων ποιος θα υπερισχύσει και με ποια κριτήρια κλπ.

Όμως, αν ένας άνθρωπος ακολουθήσει το θέλημά του, τότε, αλλάζουν όλα, θεωρείται μυημένος, θεωρείται αφυπνισμένος, δεν έχει καμιά δουλειά ανάμεσα στους ανθρώπους, δεν ανήκει πια σ’αυτούς, ανήκει σε ένα άλλο σύμπαν που τον φωτίζει ένας άλλος ήλιος…

‘Νεκρός’ για τον κόσμο των απλών ανθρώπων είναι ο μη… ανιχνεύσιμος, ο ανύπαρκτος, ο μη προσδιορίσιμος, ο ανέλεγκτος, τελικά ο ελεύθερος, αυτός που πέρασε πια σε άλλες διαστάσεις.

‘Ζωντανοί’ είναι όλοι οι υπόλοιποι, όσοι εργάζονται από το πρωί μέχρι το βράδυ με μοναδικό όνειρο να πάρουν κάποτε μια καλή σύνταξη, δανείζονται για να αγοράσουν σπίτια, έχουν πιστωτικές κάρτες, διασκεδάζουν την κατάθλιψή τους στα μπουζούκια, κάνουν χοντροκομμένα καλαμπούρια, απατούν το σύντροφό τους, γερνούν χωρίς να έχουν υπάρξει ποτέ νέοι, πεθαίνουν χωρίς να έχουν ποτέ ζήσει.

Ο Οδυσσέας δεν έζησε ποτέ μια τέτοια ‘ζωή’.

Ήταν ήρωας και έγινε ημίθεος κι ύστερα έγινε μύθος και πέρασε στην αθανασία.

Όμως ο αληθινός Οδυσσέας δεν μας έγινε ποτέ γνωστός, έμεινε αθέατος και σκοτεινός κάτω από τον δικό του μαύρο ήλιο.

Το ίδιο και ο Πυθαγόρας.

Το ίδιο και ο Εμπεδοκλής, ο Σωκράτης, ο Πλάτωνας.

Το ίδιο και ο Ιησούς, ο Άγιος Αντώνιος, ο Μέγας Βασίλειος.

Το ίδιο και ο Παράκελσος, ο Ελβέτιος, ο Τζον Ντη, ο Νεύτων.

Το ίδιο και οι αμέτρητοι ανώνυμοι αδελφοί σε όλες τις εποχές.

Γεννήθηκαν μυητικά και πέθαναν για τον κόσμο.

Είδαν τον πρώτο ήλιο, τον ‘σάρκινο’ να δύει και τον άλλο, τον πνευματικό ήλιο της ύπαρξής τους να ανατέλλει σε ένα σύμπαν καθαρής δράσης, απόλυτης και κοφτερής σαν λεπίδι. Σε ένα σύμπαν που τίποτε από όσα κάνεις δεν αφήνει ίχνη. Θετικά ή αρνητικά, καλά ή κακά.

Σε ένα σύμπαν πάντοτε ανήλικο, νέο, σφριγηλό, οργιαστικό.

Κι εκεί ο μαύρος ήλιος δεν δύει ποτέ…

. . .

Ίσως κάποιος αναρωτηθεί

Μπορούμε να βρούμε αναλογίες στην δική μας πραγματικότητα;

Στην πεζή, ενίοτε ρηχή και πνιγηρή καθημερινότητά μας;

Μπορεί να ζήσαμε κι εμείς κάποτε, σε κάποια περίοδο της ζωής μας κάτω από έναν αντίστοιχο μαύρο ήλιο;

Η απάντηση είναι, ναι. Έχει γίνει και θα ξαναγίνει…

Ήταν οι στιγμές που είχαμε μια φευγαλέα συνείδηση της ύπαρξής μας, σαν ένα χάδι μιας αύρας, σαν ένα φωτογραφικό φλας.

Ήταν οι στιγμές που θελήσαμε να αναχωρήσουμε από όλους και όλα, θελήσαμε να πορευτούμε τον δικό μας δρόμο, αναζητήσαμε ένα άλλο σύμπαν που λαχταρούσε η ψυχή μας αλλά… όχι για πολύ.

Ήταν οι στιγμές που ακούγοντας μια θεσπέσια μουσική, συντονίστηκε το είναι μας με κάτι ανώτερο, η συνήχηση αυτή επέδρασε θεραπευτικά στην ταραγμένη από χιλιάδες προβλήματα ψυχή μας, κάποιο ρίγος μας διαπέρασε προς στιγμήν αλλά αμέσως μετά, ο νους μας επανέφερε στην γνωστή πραγματικότητα και στην ασφάλεια της ρουτίνας μας.

Κάποιες φορές δραπετεύσαμε για λίγο από αυτό το κόσμο αλλά γυρίσαμε πάλι πίσω, ηττημένοι, δειλοί, με σκυφτό το κεφάλι.

Κάποιες λίγες φορές είχαμε την ευλογία να αισθανθούμε εκείνη τη γεύση από αυτό που αποκαλώ Τρίτο Εσωτερικό Κόσμο, σαν αεράκι ζωογόνο που μας φούσκωσε τα στήθη και μας έδωσε νέα δύναμη και πνοή για να συνεχίσουμε αλλά, συνάμα, μας μελαγχόλησε κιόλας καθώς συνειδητοποιήσαμε τον τρόπο που ζούμε, τον κόσμο που ζούμε, το ψέμα που ζούμε…

Ποτέ δεν είναι αργά.

Αλλά, δυστυχώς, εμείς είμαστε αργοί! 


ΠΗΓΗ 

Τα άσπρα και μαύρα πουλιά

Πριν χρόνια το 1933, ο άγνωστος για πολλούς αλλά σημαντικός σούφι δάσκαλος Τιέρνο Μποκάρ, που ζούσε στο Μαλί (Δυτική Αφρική), είπε αυτή την πολύ διδακτική ιστορία στους μαθητές του:

Οι άνθρωποι, στις σχέσεις τους μεταξύ τους, μπορούν να παρομοιαστούν με δύο αντικριστούς τοίχους με δυο αντικριστούς τοίχους. Κάθε τοίχος είναι διάτρητος από πολλές μικρές τρύπες στις οποίες φωλιάζουν άσπρα και μαύρα πουλιά. Τα μαύρα πουλιά είναι αρνητικές σκέψεις και μοχθηρές σκέψεις. Τα άσπρα πουλιά είναι αγαθές και καλές σκέψεις.

Τα άσπρα πουλιά, εξαιτίας του σχήματός και του μεγέθους τους, μπορούν να μπαίνουν μόνο στις τρύπες που είναι για άσπρα πουλιά. Το ίδιο ισχύει και για τα μαύρα. Τώρα, ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν δυο άνδρες που πιστεύουν ότι είναι εχθροί. Ας ονομάσουμε τον ένα Γιουσούφ και τον άλλον Αλή.

Ο Γιουσούφ, πεισμένος μια μέρα ότι ο Αλή θέλει το κακό του, νιώθει να κυριεύεται από θυμό απέναντί του και του στέλνει αρνητικές σκέψεις, γεμάτες μίσος. Κάνοντάς το αυτό, απελευθερώνει ένα μαύρο πουλί και την ίδια στιγμή μια τρύπα από τον τοίχο του μένει κενή. Το μαύρο πουλί του πετάει προς τον Αλή και ψάχνει μια άδεια τρύπα στο μέγεθός του για να φωλιάσει εκεί. Εάν ο Αλή δεν έχει στείλει ένα δικό του μαύρο πουλί στον Γιουσούφ, αν δηλαδή δεν έχει κάνει καμία αρνητική σκέψη γι' αυτόν, τότε καμιά από τις τρύπες του δε θα είναι κενή. Έτσι, μη βρίσκοντας μέρος για να φωλιάσει, το μαύρο πουλί του Γιουσούφ αναγκαστικά θα επιστρέψει στην αρχική του φωλιά, κουβαλώντας μαζί του το κακό με το οποίο είχε φορτιστεί, κακό το οποίο καταλήγει στον Γιουσούφ ...;

Όμως ας υποθέσουμε ότι και ο Αλή έχει στείλει μια κακή σκέψη. Κάνοντας κάτι τέτοιο, ελευθερώνει μια τρύπα στον τοίχο του στην οποία μπορεί να φωλιάσει πλέον το μαύρο πουλί του Γιουσούφ, εκπληρώνοντας την καταστροφική αποστολή του. Την ίδια στιγμή το μαύρο πουλί του Αλή πετάει προς τον Γιουσούφ και βρίσκοντας την άδεια τρύπα φωλιάζει κάνοντας τα ίδια. Έτσι, τα δύο μαύρα πουλιά φέρνουν σε πέρας το έργο τους, που είναι η καταστροφή του στόχου τους.

Όμως μόλις η αποστολή τους έχει ολοκληρωθεί, το καθένα επιστρέφει στη βάση του, γιατί όπως είναι γνωστό από τα πανάρχαια χρόνια, καθετί επιστρέφει στην πηγή του. Έτσι στο τέλος, ο δημιουργός μιας κακής σκέψης, πλήττεται ταυτόχρονα από το μαύρο πουλί του εχθρού του αλλά και το δικό του, που επιστρέφει στη φωλιά του.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα άσπρα πουλιά. Εάν στέλνουμε μόνο καλές σκέψεις στον εχθρό μας ενώ ο ίδιος απευθύνει αρνητικές σκέψεις σε μας, τότε τα μαύρα του πουλιά μη βρίσκοντας μέρος σε μας να φωλιάσουν θα επιστρέφουν σε εκείνον που τα έστειλε. Όσο για τα άσπρα πουλιά που κουβαλούν αγαθές σκέψεις και στέλνουμε στον εχθρό μας, εν δεν βρίσκουν άδεια τρύπα εκεί να φωλιάσουν θα επιστρέψουν σε μας φορτισμένα με όλη τη θετική ενέργεια που κουβαλούν.

Έτσι αν στέλνουμε μόνο καλές σκέψεις, αυτές θα επιστρέψουν δυναμωμένες σε μας και θα αγγίζουν βαθιά τον πυρήνα της ύπαρξής μας. Να γιατί πρέπει πάντα να ευλογείτε και να επιθυμείτε το καλύτερο τόσο για τους εχθρούς όσο και για τους φίλους σας. Με αυτό τον τρόπο, η ευλογία όχι μόνο πηγαίνει προς τον απέναντι εκπληρώνοντας τον κατευναστικό της σκοπό, αλλά επίσης επιστρέφει σε σας, κάποια μέρα, με όλο το καλό με το οποίο είχε φορτιστεί ...;

ΠΗΓΗ

Η φλούδα του δέντρου

  (Κάτι σαν παραμύθι)

Μία φλούδα δέντρου στη θάλασσα.

Δεν έχει βάρος να βουλιάξει, ούτε πανιά να ταξιδέψει με δική της βούληση.

Είναι μόνο μια φλούδα. Μια φλούδα μονάχη.

Το ρεύμα του νερού την οδηγεί.

Ξημερώνει, βραδιάζει.

Η φλούδα μέσα στη θάλασσα συνεχίζει το ταξίδι της. Χωρίς προορισμό.

Χωρίς το φόβο του προορισμού.

Τον φόβο που γεννά η επίγνωση. Τι επίγνωση να έχει μια φλούδα;

Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν της.

Όταν ακόμα αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι του μεγάλου δέντρου στην όχθη του ποταμού. Τότε, είχε και επίγνωση, είχε και φόβους. Είχε αισθήματα.

Διατηρεί μια θαμπή μνήμη εκείνου του καιρού.

Μαζί τα ίχνη της μνήμης ενός πονου, όχι τον πόνο.

Το χάραμα που κατέφθασαν οι ξυλοκόποι είχε ομιχλη πυκνή.

Δε θυμάται τα πρόσωπά τους, ούτε τα χέρια τους. Όλα τα εξαφάνιζε η ομίχλη.

Όμως θυμάται το τσεκούρι. Το υγρό του μέταλλο. Ένα ένα τα χτυπήματα.

Το σώμα του δέντρου να σφαδάζει στους πονους, να αιωρείται για μια μόνο στιγμή, κι ύστερα να πέφτει με πάταγο στην όχθη. Θυμάται το τελευταίο χτύπημα πάνω της.

Ήταν μέρος του άχρηστου εξωτερικόύ φλοιού.

Την ξύρισε το τσεκούρι κι ένα χέρι μέσα σ' ένα σκληρό μαύρο γάντι την πέταξε στο νερό.

Θυμάται με μια μνήμη αχνή σα φανταστική. Δεν έχει καμιά βεβαιότητα σήμερα για όλα αυτά.

Ξέρει μόνο πως ταξιδεύει. Δεν ξέρει τι απέγινε το υπόλοιπο σώμα του δέντρου. Πού το φόρτωσαν. Πού το πήγαν. Τι το έκαναν.

Η άγνοια αυτή τής δίνει μια εξέχουσα ελαφρότητα. Μια ανακούφιση. Σαν αναισθησία.

Ταξιδεύει παραδομένη στα χέρια των στοιχείων και των στοιχειών.

Αμέριμνη σαν πεθαμένη.

Δεν την καταπίνει το νερό. Σα να τη σέβεται.

Δεν τη σηκώνει ο αέρας. Σαν από συστολή στο αθώο σώμα της.

Αναίτιο σώμα.

Ταξιδεύει διχως προορισμό. Δίχως φόβο. Δίχως επίγνωση.

Με μιαν εξέχουσα ελαφρότητα σαν άγνοια και μια βαρύτητα εκλεπτυσμένη σαν ερημία.

Ταξιδεύει απαρατήρητη. Την προσπερνούν ψαράδες, κολυμβητές, οι βουτηχτές της θάλασσας. Κανείς δεν την προσέχει.

Άξαφνα ένας ερωδιός στέκεται πάνω της να ξαποστάσει.

Στο άγγιγμά του φανερώνεται ο προορισμός της.

Στο πέταγμά του γεννιέται μέσα της μια στάλα αίσθημα. Κάτι σαν γνώση. Και σαν εκπλήρωση.

Μέσα στην ακατάπαυστη ροή του νερού, η φλούδα ξεκούρασε ένα πουλί.

Ταξιδεύει. Υπήρξε σταθμός. Ταξιδεύει. Ένα με τη ροή.

Ταξιδεύει. Υπήρξε. Ταξιδεύει. Υπάρχει.

Ταξιδεύει. Πάνω στο νεκρό της σώμα αναπαύτηκε για λίγο η ζωή.

Ταξιδεύει. Έχει νικήσει το θάνατο. Ταξιδεύει...

 

Πηγή :  ΨΥΧΗ ΜΟΥ

ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ - ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ ΖΩΗΣ

ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΑΜΕ ΩΣ ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ Κ ΤΙΣ ΑΝΤΙΞΟΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ...

Αμέσως μόλις κάνεις μια δυσάρεστη σκέψη πες στον εαυτό σου:

<< εντύπωση είσαι και ένα απατηλό φαινόμενο>> , Έπειτα μελέτησέ την με αυτά κριτήρια που διαθέτεις. Πρώτα και κύρια πρέπει να βεβαιωθείς αν ανήκει σε αυτά που εξουσιάζουμε ή όχι. Και αν τύχει να είναι απ΄ εκείνα που δεν εξουσιάζουμε πρέπει να μπορείς αμέσως να πεις στον εαυτό σου: «αυτό δεν με αφορά.»

Όταν δεις κάποιον να που κλαίει επειδή πενθεί, είτε επειδή φεύγει στην ξενιτιά το παιδί του, είτε επειδή έχασε την περιουσία του, πρόσεχε μην παρασύρουν την σκέψη σου τα εξωτερικά αυτά ατυχήματά του, αλλά να έχεις έτοιμη αυτήν εδώ την σκέψη, πως « θλίβεται όχι από αυτό που του συνέβη,(αφού ο άλλος δεν θλίβεται), αλλά από την γνώμη που αυτός σχημάτισε για το συμβάν αυτό» Και με λόγια, μην φοβάσαι να του συμπαρασταθείς ακόμα και να στενάξεις μαζί του, πρόσεχε όμως μην μεταφέρεις μέσα σου τον στεναγμό.

Να θυμάσαι ότι δεν προσβάλει εκείνος που βρίζει ή χτυπά, αλλά η ιδέα ότι αυτά μπορεί να προσβάλουν. Όταν λοιπόν σε θυμώσει κάποιος, να ξέρεις ότι η σκέψη σου είναι αυτή που σε θύμωσε. Έτσι λοιπόν, προσπάθησε πριν από οτιδήποτε άλλο να μην παρασύρεσαι από την φαντασία σου. Αν το επιτύχεις μία φορά θα μπορείς στο εξής να ελέγχεις καλύτερα τον εαυτό σου.

Αν κάποιος σου καταγγείλει ότι ο τάδε σε κακολογεί, μην απολογείσαι γι' αυτά που ελέχθησαν εναντίον σου, αλλά απάντησε απλώς: « Θ' αγνοούσε βεβαίως τις άλλες μου κακές ιδιότητες. Διότι δεν θα έλεγε αυτά μόνον»



Όταν λοιπόν κάποιος σε βλάπτει η σε κακολογεί, θυμήσου ότι αυτό το κάνει ή το λέει επειδή νομίζει ότι αυτό είναι το σωστό. Διότι δεν είναι δυνατόν, ν' ακολουθεί τον δικό σου τρόπο σκέψεως και όχι εκείνο που πιστεύει ο ίδιος, συνεπώς αν αυτό που πιστεύει είναι λάθος, εκείνος βλάπτεται ο ίδιος που εξαπατάται. Διότι δεν βλάπτεται η αλήθεια όταν συγχέεται με το ψέμα αλλά μόνον αυτός που εξαπατήθηκε. Από αυτά ξεκινώντας θ' αντιμετωπίσεις με πραότητα τον όποιον σε κακολογεί. Λέγε δε σε κάθε περίσταση: «έτσι αυτός νομίζει»

Για κάθε τι που σου συμβαίνει, να θυμάσαι να στρέφεσαι για βοήθεια στον εαυτό σου και να αναζητάς ποια δύναμη κρύβεις μέσα σου για να το αντιμετωπίσεις. Αν δεις μια ποθητή γυναίκα, θ΄ αντλήσεις την κατάλληλη δύναμη για την περίσταση αυτή, την εγκράτεια. Αν πονάς θα αντλήσεις δύναμη από την καρτερία. Αν σε σχολιάζουν άσχημα δείξε ανεξικακία. Και όταν πια συνηθίσεις τον τρόπο αυτόν, δεν θα σε παρασύρουν ποτέ οι άσχημες σκέψεις.

Εάν παρέδιδε κάποιος το σώμα σου στον πρώτο τυχόντα φυσικά θ' αγανακτούσες. Πως λοιπόν μπορείς και παραδίδεις την προσωπική σου γνώμη στον πρώτο τυχόντα ο οποίος εάν σε κοροϊδέψει, θα σε κάνει να αισθανθείς ταραχή και ντροπή;

Όταν πρόκειται να ανταμώσεις κάποιον και μάλιστα αν είναι από αυτούς που θεωρούνται σπουδαίοι, πρόβαλε στην σκέψη σου πως θα στεκόταν ο Σωκράτης ή ο Ζήνων και δεν θα δυσκολευτείς να βρεις την κατάλληλη στάση.

Μην ζητάς τα γεγονότα να γίνονται όπως επιθυμείς, αλλά να επιθυμείς τα γεγονότα να γίνονται όπως ακριβώς γίνονται, και θα περνάς καλά.

Βρίσκεται σε τόσο καλή θέση αυτός όταν η ηρεμία του μυαλού σου (αταραξία) εξαρτάται από αυτόν.

 

 Κάθε πράγμα έχει δύο λαβές: μια από την οποία πρέπει να μεταφερθεί και μία από την οποία δεν θα έπρεπε να μεταφερθεί. Εάν σας αδικεί ο αδελφός σας, μην πιάσετε το θέμα από τη λαβή ότι σας αδικεί, γιατί δεν είναι αυτή η λαβή με την οποία πρέπει να δείτε το θέμα, αλλά καλύτερα από την άλλη λαβή, δηλαδή από το ότι είναι αδελφός σας, ότι μεγαλώσατε μαζί, και τότε θα πιάσετε το θέμα από την λαβή με την οποία θα έπρεπε να μεταφερθεί.

 Αυτοί οι λόγοι είναι άτοπο: “εγώ είμαι πλουσιότερος από εσένα, άρα εγώ είμαι καλύτερος από εσένα”, “εγώ είμαι πιο μορφωμένος από εσένα, άρα εγώ είμαι καλύτερος από εσένα”. Αυτοί είναι περισσότερο λογικοί: “εγώ είμαι πλουσιότερος από εσένα, άρα τα δικά μου αποκτήματα είναι καλύτερα από τα δικά σου”, “εγώ είμαι πιο μορφωμένος από εσένα, άρα ο δικός μου λόγος είναι καλύτερος από τον δικό σου”. Εσύ όμως δεν είσαι ούτε απόκτημα, ούτε λόγος.

 Εάν θέλεις τα παιδιά σου και η γυναίκα σου και οι φίλοι σου να ζήσουν για πάντα, είσαι ηλίθιος· γιατί θέλεις πράγματα που δεν είναι υπό τον έλεγχο σου να είναι υπό τον έλεγχο σου, και αυτά που είναι ξένα να είναι δικά σου. Ομοίως αν θέλεις ο δούλος σου να μην κάνει λάθη, είσαι ανόητος· γιατί θέλεις το ελάττωμα να μην είναι ελάττωμα αλλά κάτι άλλο. Αν όμως θέλεις να μην αποτύχεις σε αυτό που επιθυμείς, αυτό το μπορείς. Προσπάθησε λοιπόν να επιτυγχάνεις αυτό που μπορείς. Ο κύριος του κάθε ανθρώπου είναι αυτός που έχει εξουσία πάνω σε αυτό που ο άνθρωπος επιθυμεί ή δεν επιθυμεί, έτσι ώστε να το εξασφαλίζει ή να το αφαιρεί. Επομένως όποιος θέλει να είναι ελεύθερος, ας μην θέλει τίποτα ή αποφεύγει τίποτα που είναι υπό τον έλεγχο άλλων· ειδεμή είναι υποχρεωτικά σκλάβος.

Αυτοί των οποίων τα σώματα είναι σε καλή κατάσταση μπορούν να αντέξουν τη ζέστη και το κρύο· ομοίως αυτοί των οποίων οι ψυχές είναι σε καλή κατάσταση μπορούν να αντέξουν το θυμό, τη λύπη, και την χαρά, και κάθε άλλο συναίσθημα.

 

<<ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ - ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ>> 

 

Πηγή :  ΔΙΟ-ΓΕΝΕΙΣ

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;

Αρχαίος κινέζικος Θρύλος...

Κάποτε ένας κινέζος μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του:
«Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;»
Ο δάσκαλος του απάντησε: «Πολύ μικρή, ωστόσο έχει μεγάλες συνέπειες.
Έλα θα σου δείξω την Κόλαση»...
Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων κάθοταν γύρω από μια
τεράστια χύτρα γεμάτη ρύζι. Όλοι όμως έμοιαζαν απελπιστικά...
πεινασμένοι.
Ο καθένας είχε από ένα παράξενο κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη
με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα.
Κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι που δεν μπορούσαν να το
φέρουν στο στόμα τους. Η πείνα και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή.
-«Έλα» είπε μετά ο δάσκαλος. «Τώρα θα σε πάω στον Παράδεισο».
Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το πρώτο, υπήρχε η ίδια
χύτρα ρυζιού, οι ίδιοι ανθρώπων και τα ίδια περίεργα κουτάλια. Εκεί
όμως όλοι έμοιαζαν πραγματικά ευτυχισμένοι.
-«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο μαθητής. «Γιατί εδώ είναι όλοι
ευτυχισμένοι, ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή
που όλα είναι ίδια και πανομοιότυπα;»

Ο δάσκαλος χαμογέλασε και απάντησε:
«Εδώ έμαθαν να ταΐζουν ο ένας τον άλλον.....»

Η Ατραπός της Μύησης

"Αν το φως μέσα σου σβήσει, πόσο βαθύ θα είναι αυτό το σκοτάδι!"

 Ο Πρώτος Μυητής είναι ο εντός μας Χριστός. Την είσοδο της Ατραπού πρέπει να την αποζητάμε μέσα μας και όχι έξω από εμάς, γιατί αποτελεί μια κατάσταση εξυψωμένης συνείδησης. Αλλά από τη στιγμή που θα επιτευχτεί αυτή η κατάσταση, η Ατραπός γίνεται υποκειμενική και ταυτόχρονα αντικειμενική. Ορισμένοι εκπαιδευτές υποστηρίζουν ότι η Ατραπός είναι εντελώς υποκειμενική, λέγοντας ότι σκοπός της μύησης είναι η τελειοποίηση του ανθρώπου, άλλοι διδάσκουν ότι η μύηση είναι μία αστρική εμπειρία. Η λαϊκή φαντασία συχνά πιστεύει ότι ο αναζητητής της μύησης θα τη βρει σε κάποια απόμακρη περιοχή, πίσω από ψηλούς τοίχους. Καμία από αυτές τις απόψεις δεν αντιπροσωπεύει ολόκληρη την αλήθεια, ενώ σε όλες περιέχεται κάποιο στοιχείο της.


Για να επιτευχτεί η μύηση είναι απαραίτητη η ανύψωση της συνείδησης σ' ένα ανώτερο βαθμό από εκείνον του μέσου ανθρώπου. Η συνείδηση όχι μόνο πρέπει να υπερβεί τις πέντε βασικές αισθήσεις, αλλά πρέπει να ξεπεράσει και το συνηθισμένο ψυχισμό, αν πρόκειται βέβαια για τη μύηση σύμφωνα με την έννοια που της αποδίδουμε εμείς. Η μύηση είναι πνευματική και όχι αστρική εμπειρία. Ο υποψήφιος μετατοπίζει το κέντρο της συνείδησής του από την προσωπικότητα, τη μονάδα της ενσάρκωσης, στην ατομικότητα, το αθάνατο εγώ, τη μονάδα της εξέλιξης. Η συνείδηση της ατομικότητας, αφηρημένη και άμορφη, είναι ικανή να κατανοήσει τις εμπειρίες του πνεύματος που δεν εκδηλώνονται στους κόσμους της μορφής.


Ο μυημένος μετατοπίζει την εστίαση της συνείδησής του από την προσωπικότητα στην ατομικότητα και κατά συνέπεια αντιλαμβάνεται καταστάσεις που είναι απρόσιτες στον κοινό άνθρωπο. Ζώντας μία εξέλιξη και όχι μία ενσάρκωση, αλλάζουν όλες του οι αξίες. Μπορεί να δει βαθιά μέσα στο βασίλειο των αιτιών, αντιλαμβανόμενος γεγονότα που σχηματίζονται στα εσωτερικά πεδία, πολύ πριν αυτά εκδηλωθούν στον εξωτερικό κόσμο· γι' αυτό θεωρείται πως έχει το χάρισμα της προφητείας. Συχνά βλέποντας τις αιτίες, μπορεί να τις ελέγξει. Γι' αυτό φαίνεται να κατέχει μαγικές δυνάμεις. Eργαζόμενος στα ανώτερα πεδία, τα οποία ενεργούν σαν κέντρα ελέγχου των κατώτερων, μπορεί να εξισορροπήσει τις αντίρροπες δυνάμεις με τον παράγοντα της θέλησής του, με αποτέλεσμα να αλλάζει τη ροή των γεγονότων στον υλικό κόσμο. Αυτές είναι οι βασικές αιτίες που ο μυημένος θεωρείται ότι κατέχει μαγικές δυνάμεις· όμως αυτές οι δυνάμεις δεν έχουν τίποτα μαγικό. Ο μυημένος πετυχαίνει τους σκοπούς του χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις του ανώτερου εαυτού του στα ανώτερα πεδία - είναι σαν τον οδοιπόρο που η προσευχή του βρίσκει ανταπόκριση.


Ο Δρόμος που οδηγεί στη μύηση είναι ο δρόμος της ζωής που καταξιώνει τον άνθρωπο ν' ανυψωθεί πάνω από τις επιθυμίες και τους περιορισμούς της προσωπικότητάς του και να ζήσει στον ανώτερο εαυτό του. Η εμπειρία της μύησης είναι η μετάθεση της συνείδησης από την προσωπικότητα στην ατομικότητα. Ο άνθρωπος από τη στιγμή που θα επιθυμήσει τη μύηση βάζει το πόδι του πάνω στην Ατραπό. Κάνει το πρώτο βήμα και πραγματικά είναι πολύ απλό. Αλλά μόνο η διατήρηση αυτής της επιθυμίας θα αποτελέσει την κινητήρια δύναμη των ποδιών για να βαδίσουν την Ατραπό. Λίγες είναι οι ψυχές εκείνες που η επιθυμία τους αυτή είναι τόσο σταθερή ώστε η πρόοδός τους να γίνει αντιληπτή. Αν όμως επιμείνουν, σύντομα θα διαπιστώσουν πως έχουν πετύχει τον επιθυμητό στόχο. Ο ζηλωτής θα διαπιστώσει πως μέσα από διάφορα κανάλια του έρχεται η απαραίτητη γνώση που θα του προσφέρει τη δυνατότητα να κάνει προμελετημένες προόδους και να κατευθύνει τις προσπάθειές του προς ένα καθορισμένο σκοπό. Αυτή είναι η αιτία που οι Δάσκαλοι ιδρύουν και υποστηρίζουν οργανώσεις όπως η Θεοσοφική Εταιρεία, η Ανθρωποσοφική Εταιρεία, η Ροδοσταυρική Αδελφότητα και πολλές άλλες, λιγότερο γνωστές αλλά όχι λιγότερο χρήσιμες. Όλοι όσοι έχουν δει τον ήλιο ν' ανατέλλει μέσα τους, υποστηρίζουν όλες αυτές τις εταιρείες από ευγνωμοσύνη για το φως που οι ίδιοι δέχτηκαν και ακόμα για να γίνει η Ατραπός ευκολότερη για τους νεώτερους.


Από τα βιβλία και τις διαλέξεις αυτών των οργανώσεων ο υποψήφιος μαθαίνει ότι το όραμά του μπορεί να πραγματοποιηθεί και ακόμα ότι αυτή η εσωτερική του τάση στηρίζεται σε κάποιο αληθινό ένστικτο. Θα του δώσουν ένα χάρτη της Ατραπού, αλλά μόνο ο ίδιος μπορεί να τη βαδίσει. Μέσα από αυτές τις οργανώσεις, επίσης θα μάθει για την καταγωγή του ανθρώπου και τις θείες δυνατότητες, για την εξέλιξή του μέσα από τις επταπλές εμπειρίες της μορφής και για την οριστική αντιμετώπιση της μορφής με την ανάπτυξη της θείας πραγματικότητας. Θα μάθει ακόμη για τα επτά πεδία και για τις δυνατότητές τους, καθώς και για την ύπαρξη των Δασκάλων. Πώς όμως ο υποψήφιος θα κατορθώσει να μετατρέψει όλη τη θεωρία της εσωτερικής επιστήμης σε πράξη; Πώς θα μπορέσει ο ίδιος ν' αποχτήσει εμπειρία αυτών που διαβάζει; Μπορεί ν' αποχτήσει αντίληψη του αστρικού κόσμου χρησιμοποιώντας την αυτοϋπνωση και τα ναρκωτικά. Η μέθοδος είναι απλή, οι συνέπειές της όμως είναι καταστρεπτικές για τον ανώτερο εαυτό. Μπορεί επίσης με τη χρήση της μαγείας να φέρει τον αστρικό κόσμο σε εκδήλωση στο υλικό πεδίο. Η γνώση αυτών των μεθόδων, όμως, διαφυλάσσεται προσεχτικά και δεν είναι εύκολο ούτε να τις αποχτήσει κανείς, ούτε να τις χρησιμοποιήσει με ασφάλεια, εκτός αν είναι Μύστης.


Το δρόμο για την απόχτηση προσωπικής γνώσης των ανώτερων κόσμων μπορούμε εύκολα να τον δείξουμε, αλλά δεν είναι το ίδιο εύκολο να τον ακολουθήσει κανείς. Οι αισθήσεις της ατομικότητας μπορούν να συλλάβουν αυτούς τους κόσμους. Γι' αυτό, αν οι ανώτερες όψεις του ανθρώπου - η πνευματική του φύση και η δύναμη της αφηρημένης σκέψης - καλλιεργηθούν αρκετά και αν η εστίαση της συνείδησης μετατοπιστεί από την προσωπικότητα (τη μονάδα που ενσαρκώνεται) στην ατομικότητα (τη μονάδα που εξελίσσεται) θα είναι δυνατή η παραπέρα ανάπτυξη αυτών των όψεων, μέχρι που να κατανοήσει ολόκληρο το σύμπαν μέσα από την αφηρημένη σκέψη και την πνευματική διαίσθηση. Η μετατόπιση της εστίασης της συνείδησης κατορθώνεται με τη μετατόπιση της εστίασης της επιθυμίας από τα αντικείμενα των αισθήσεων στους σκοπούς του πνεύματος. Δεν αρκεί όμως να κατευθυνθεί η θέληση σε κάποιον πνευματικό στόχο. Πρέπει να πραγματοποιηθεί και κάποιος βαθμός εσωτερικής ανάπτυξης, με αποτέλεσμα ακόμη και οι αυθόρμητες επιθυμίες να κατευθύνονται προς αυτό το στόχο. Πολλοί επίδοξοι μυημένοι νομίζουν ότι η θέληση για μύηση είναι αρκετή, αλλά αυτό είναι λάθος. Η πλειονότητα των επιθυμιών μας - συνειδητές και υποσυνείδητες - πρέπει να απομακρυνθεί από τα αντικείμενα των αισθήσεων και να στραφεί στις πνευματικές επιδιώξεις. Και καθώς ο υποσυνείδητος νους περιέχει πολλές επιθυμίες που αφορούν την παιδική ηλικία της φυλής και τείνουν προς την πιο παχυλή ύλη, είναι απαραίτητο να διευρύνουμε τη συνείδησή μας τόσο, ώστε να περιλάβει και τις περιοχές του υποσυνείδητου, με σκοπό να αφομοιωθούν οι ενστικτώδεις επιθυμίες από τους σκοπούς της πνευματικής μας φύσης.


Για να επιτευχτεί όμως αυτή η αφομοίωση προϋποθέτει τη γνώση των πρωτόγονων όψεων του εαυτού μας και τον εξευγενισμό τους, μέχρι να αφομοιωθούν από την προσωπικότητα. Γιατί πρέπει πρώτα να ολοκληρωθεί η προσωπικότητα από μόνη της, ώστε με τη δική της θέληση να αναζητήσει την εκπλήρωση της ζωής της μέσα από τα ιδανικά της ατομικότητας. Αυτή είναι η αποθέωση της προσωπικότητας. Αυτή είναι η αιτία που διαρκώς ακούγεται η απεγνωσμένη κραυγή της ψυχής. Δεν μπορεί να βρει καμιά ικανοποίηση στα αντικείμενα των αισθήσεων. Η ένωση με τη θεϊκή όψη του εαυτού, το Θεό μέσα μας, πρέπει να προηγείται της επίγνωσης του Θεού της Ολότητας, του οποίου δεν αποτελεί παρά ένα μέρος. Το πνευματικό περιεχόμενο της ανθρώπινης φύσης είναι ένα περιορισμένο τμήμα του Ενός Πνεύματος, του Όλου, της Ασύλληπτης όψης της εκδήλωσης. Γι' αυτό και η ανθρώπινη φύση θεωρείται Ασύλληπτη - ή μια υποκρυπτόμενη πραγματικότητα - και δεν μπορεί να υπάρχει ικανοποίηση στο φαινομενικό, στην εμπειρία του προβαλλόμενου σύμπαντος. Ο σπινθήρας του Θείου Φωτός, που αποτελεί τον πυρήνα του ενσαρκωμένου εγώ, δηλαδή της ατομικότητας, πρέπει να συσχετιστεί με τους όμοιους του, αν πρόκειται να βιώσει τη συντροφικότητα (η πνευματική όψη του ένστικτου της αγέλης μπορεί να ικανοποιηθεί μόνο μέσω της ένωσης με το Πνεύμα). Στον κόσμο των φαινομένων δεν έχει κάποια μόνιμη κατοικία. Αν η συνείδηση κατορθώσει έστω και για μια φορά να κατανοήσει την πνευματική πραγματικότητα, ποτέ πια δεν πρόκειται να δεχτεί σαν έγκυρο τίποτε που να στερείται πνευματικού πυρήνα. Η εμπειρία αυτής της πραγματικότητας δημιουργεί την πλήρη ικανοποίηση της ίδιας της ζωής, όχι με τη μορφή κορεσμένης όρεξης, και προσδιορίζει επίσης την εγκυρότητα κάθε μελλοντικής ικανοποίησης. Από τη στιγμή που καταγράφεται μία τέτοια εμπειρία μέσα στην ιστορία του ενσαρκωμένου εγώ, δεν ξεχνιέται ποτέ πια. Μεταφέρεται από ζωή σε ζωή και αποτυπώνεται στο υποσυνείδητο της προσωπικότητας, μέχρις ότου έρθει ο κατάλληλος χρόνος και το εξελικτικό στάδιο, όπου η υπερσυνείδητη κατάσταση θα γίνει συνειδητή.


Η πρώτη μύηση είναι η αναλαμπή της κοσμικής συνείδησης, όπου το εγώ βλέπει με τα μάτια του πνεύματος αντί με τα μάτια του φυσικού σώματος. Αυτό επιτυγχάνεται μονάχα με την έξαρση της συνείδησης που πηγάζει από μέσα μας. Αλλά εφόσον δοκιμαστεί αυτή η εμπειρία, για να την επαναλάβει κανείς σε κάποια επόμενη ενσάρκωση χρειάζεται απλά να συνδεθεί η συνείδηση με το υποσυνείδητο, με τη βοήθεια κάποιου συνειρμού, ώστε αυτό που βρίσκεται στο υποσυνείδητο να έρθει στην επίγνωση του συνειδητού. Η τελετουργική μύηση και ο συμβολισμός που χρησιμοποιείται στο τυπικό είναι σχεδιασμένος έτσι ώστε μέσα από τον κατάλληλο συνειρμό να συνδέσει τη συνείδηση με το άλλο άκρο, που είναι η ανάμνηση του Φωτός της Πραγματικότητας.


Η τελετουργική μύηση δε μπορεί να προσφέρει τίποτε περισσότερο, αλλά αυτό είναι αρκετό. Γιατί μέσα στο Μεγάλο Φως περιλαμβάνεται η Αδελφότητα των Δασκάλων. Ο αναπτυγμένος ψυχικός ή ο πλήρως εξασκημένος μάγος μπορούν να γίνουν Μύστες σε όλα τα επίπεδα του κύβου της εκδήλωσης. Ωστόσο πέρα από όλα αυτά τα επίπεδα,  υπάρχει κάτι περισσότερο, που είναι Κοσμικό από τη φύση του και σχετίζεται με αυτό που, ως προς το ηλιακό σύστημα, είναι ανεκδήλωτο. Κανείς δε μπορεί να θεωρηθεί μυημένος αν δεν έχει την εμπειρία της κοσμικής συνείδησης. Αν φτάσει κανείς στους βαθμούς των Ανώτερων Μυστηρίων χωρίς αυτή την εμπειρία, μόνο ψυχική αναστάτωση θα αποκομίσει, έχοντας τυφλωθεί από το υπερβολικό φως, για το οποίο η συνείδηση δε θα κατέχει κανένα σύμβολο προκειμένου να το ερμηνεύσει. Από την άλλη, αν ο νεόφυτος προετοιμαστεί κατάλληλα, μπορεί να δει το Φως πίσω από τα σύμβολα και να δεχτεί τη φώτιση.

Dion Fortune